Zo koe, zo man

Zo koe, zo man

March 31, 2018

Doorgaan als je bent begonnen. 

Op de luchthaven van Phnom Penh sta je na de douane te zijn gepasseerd, ineens buiten. 

Als vliegen zitten de tuktuk-bestuurders in in je nek. De tuktuk van hier is een karretje wat achter een brommer of zelfs motor hangt. De motor of brommer ziet er vaak niet meer uit of hij nog in goede staat verkeerd maar à la. 


We reden weg bij de luchthaven en zaten er direct middenin. Er wordt rechts gereden in Cambodja maar dat luistert ook weer niet zo nauw. Gaat het voertuig voor je niet snel genoeg, dan haal je hem in. Kan het niet links, dan doe je dat rechts. Echter, daar ben je niet de enige in. Dat doet iedereen om je heen en al het tegemoetkomende verkeer ook. 

De manier om dit te laten slagen is toeteren en flink snijden. Toeteren niet om iemand te vermanen maar juist om te laten weten dat jij iets gaat doen. Snijden omdat als het niet kan je het dus WEL doet!
Dat is behoorlijk wennen als passagier. 

Oversteken gebeurt ook heel frivool. 
Er lopen wat drukke straten door de stad. Als je zo’n straat over moet steken of je af moet slaan, dan kijk je niet eerst of het kan, nee je begint gewoon met rijden en de rest stopt een fractie op het laatste moment om dan weer volle vaart door te rijden. Enkele keren heb ik mijn blik maar strak naar voren gericht gehouden met de woorden van mijn motor-instructeur in gedachten:”als je gekeken hebt, dan niet nog eens kijken, dan komt de klap niet zo hard aan.” 

Een straat niet in mogen betekent dit wel doen!
Kun je niet oversteken dan begin je vast met rijden tegen het verkeer in waarmee je een schuine lijn trekt naar jouw kant van de straat. 

Om onze reis te vervolgen namen we een taxi naar Battambang, de tweede stad van Cambodja. Ik had er nog nooit van gehoord. Waarom daar naar toe dan? Je kunt er op de boot stappen naar Siem Reap, de plek van waaruit je naar de Anghor Wat gaat want dat was mede reden om hier naar toe te gaan. 

Aan plaatsnaamborden kunnen ze hier niet veel geld kwijt zijn want het was één rechte weg naar Battambang. En wat voor één. Rechtdoor en alsmaar rechtdoor, 5 uur lang!

Een tweebaansweg van afvalt. Geen strakke plaat maar een behoorlijk wasbord. Geen gaten in de weg dus eigenlijk een heel goede weg. Geen vluchtstrook maar grond, een soort rode gravel naast de weg. Daar rijden brommers en fietsen en lopen mensen. De weg zelf deed me denken aan zo’n Franse departementale weg maar dan iets breder. En bij gebrek aan snelweg of nationale weg rijdt hier dan ook alles, van langzaam rijdende tractor en zeer zwaar beladen vrachtauto (met of reeds zonder cabine) tot ook weer brommers, motors en auto’s. 

Er ligt een streep midden op de weg. Die is onderbroken en soms doorgetrokken maar je raadt het al, dat maakt totaal geen verschil. Je richtingaanwijzer staat continu uit naar links en je rijdt standaard midden op de streep. Afslaan hoef je niet maar je geeft hiermee aan dat je wilt inhalen. Iets waar je de hele tijd mee bezig bent. Soms zelfs met zijn tweeën naast elkaar want de auto voor je wil ook die vrachtwagen inhalen wat absoluut niet wil zeggen dat jij daar op hoeft te wachten. Je haalt gewoon tegelijk in. Hoe dat na die manoeuvre afloopt zie je dan wel weer. 


Ik zeg het nog maar een keer, het tegemoetkomende verkeer doet precies hetzelfde. Soms wordt er met lichtsignalen gewerkt maar dat is eigenlijk een overbodige actie want daar heb je het snijden voor. 

Het is allemaal lint bebouwing dus rijd je door dorpjes heen. Dat doe je vol gas. Ik zag 90 km op de teller staan en als er iemand op je pad komt, toeter je zodat die persoon weet dat hij moet opzouten. Het schiet aardig op zo. Daar hebben ze dan wel een bord voor bedacht want in de buurt van een tempel is het niet de bedoeling dat je toetert. 

Dat wil weer niet zeggen dat begin- en eindbord er beiden (nog) staan. 

En dan dat andere fenomeen. 
Koeien!
Die lopen los. Kijken nergens naar. Reageren niet op getoeter. Daar waar ze aan zijn begonnen, dat maken ze af. 

We hebben meerdere, flinke remingrepen gehad vanwege zo’n koe die ineens bedacht om over te steken. 
Er wordt geremd, er wordt vergoelijk gelachen met wat onverstaanbare tekst erbij en het gas wordt weer ingetrapt tot op de bodem.  

Of ze hier een rijbewijs hebben? Ik zag wel een lesauto maar hoe het dan verder gaat? 

Het goede nieuws is dat Cambodja niet voorkomt in de top tien van landen met de meeste verkeersslachtoffers.