Weet je dat ik nog maar 47 kg weeg?

Weet je dat ik nog maar 47 kg weeg?

November 18, 2017

“Ja Mam, dat weet ik.”

“Dat is niet veel meer hè?”

“Nee mam en dat is maar goed ook want je moet straks wel in die kist passen hè? En weet je, eigenlijk ben je nog te zwaar want als vrouw heb je een mooi gewicht als je 10kg onder je lichaamslengte weegt. Dus zou je met jouw lengte van 1.50 maar 40kg mogen wegen. Dat geeft mij wel een andere kijk op het geheel. Ik hoef helemaal niet af te vallen. Ik hoef alleen maar ouder te worden en met een beetje geluk ben ik dan rond mijn 80e op het juiste gewicht.”

Ze kon er hartelijk om lachen, mijn moeder. Haar humor is jaren ondergesneeuwd geweest waardoor ik dacht dat dit niet bij haar aanwezig was maar na het overlijden van mijn vader kwam er een andere moeder boven drijven, één met een lieve en soms verrassende humor, als ze geen pijn heeft.

Het begon met het doen van haar wekelijkse boodschappen. Een flinke lijst elke keer dat wij ons afvroegen, waar laat ze het allemaal. Ook dat we daar navraag naar deden of ze dat wat we vorige week voor haar hadden gekocht nu echt allemaal had opgegeten?!

Het heet mantelzorg en het kan me eigenlijk niets schelen hoe ze het noemen het is gewoon een zorg die steeds groter wordt. Niet als in “je zorgen maken” maar de inhoud die het vraagt. Je komt er ook mee voor heel gekke dingen te staan die ineens moeten worden geregeld.

“Wil je even (het is ook altijd even, of als je eens tijd hebt) giro-enveloppen voor me aanvragen? En, o ja, mijn overschrijvingskaarten zijn ook op. Kun je die ook direct aanvragen?”

Nee, dement of een greintje Alzheimer heeft mijn moeder niet en zal ze ook niet krijgen. Ondanks dat het lichaam hapert heeft ze alles uitstekend op een rijtje en weet ze heel goed aan te sturen met een subtiele manipulatie maar dat zij haar vergeven.

Ik belde de ING (daar zijn ze al klant toen het nog Nederlandsche Middenstandsbank heette en overging naar Postcheque en Girodienst, trouwe klanten mag ik dus wel zeggen maar een keer een leuk bedankje hiervoor….) en doorliep menu na menu en toen ik mijn keus wilde maken waren de menu’s op en werd er opgehangen. Ik belde terug met de wetenschap welke toets ik nu moest indrukken.

Voor het aanvragen van de enveloppen (begon met gratis maar kosten nu €4,95 voor 20 stuks) kon ik een automatisch gebeuren doorlopen en met een ingesproken “Ja” van mijn kant werd er in 1 keer dit bedrag van de rekening van mijn moeder afgeschreven. Zo, dat hadden ze vast binnen.

Voor de overschrijvingskaarten moest ik een andere toets indrukken en kreeg ik een persoon aan de lijn. “Mevrouw,  dat kan uw moeder alleen persoonlijk aanvragen, ik moet haar daarvoor aan de lijn hebben. Maar u kunt zich ook door haar laten machtigen dan kunt u dat daarna voor haar doen. Zo’n formulier kunt u ophalen bij een ING steunpunt”, was het antwoord.

Dat besloot ik samen te laten gaan met het doen van mijn boodschappen. Ik vroeg het meisje van deze balie om dit formulier. Ik dacht dat ze die in een kast had liggen en me dat zo overhandigd zou worden maar daar zat ik toch behoorlijk naast. 

De ING computer moest worden opgestart want het was nog vroeg en er waren nog geen andere klanten met vragen geweest. Het ding werd aangezet en met het ingesleten tijdspad van hoe lang dit normaal duurt stond ik daar geduldig te wachten totdat ik me realiseerde dat het toch wel erg lang duurde.

“Is er al iemand wakker aan de andere kant van de lijn?” grapte ik.

“O, mevrouw het is zo erg, Dit is nog een Windows 5 en die is zo traag! Ja, mijn moeder zou er blij mee zijn en we hebben er al meerdere keren over geklaagd maar we krijgen nog geen andere computer”, vertelde ze. Het is een zeer aardige meid met ook gelukkig een gezond gevoel voor humor. Ik mag haar wel.

Het ding was opgestart en ze vulde de gegevens van de rekening van mijn moeder in. Klikte eens hier en klikte eens daar maar kwam niet verder en ze haalde haar collega erbij. Met hoe de rekening van mijn moeder te boek stond bij de ING was het niet mogelijk om een machtiging uit te printen. Nee, daar moest mijn moeder persoonlijk bij aanwezig zijn. 

Ik sputterde nog wat tegen met dat mijn moeder erg slecht ter been is en dit wel heel erg vervelend allemaal is.

Ze begrepen het helemaal en kwamen zelfs met een nog veel schrijnender voorbeeld maar zij konden hier toch echts niets in veranderen. Ze vonden het ook vervelend, maar ja.

‘s Middags was ik bij mijn moeder en lichtte haar, iets harder pratend, in over de stand van zaken. 

Mam, ik ga de ING hier vandaan bellen en geef je dan de hoorn zodat ze jou aan de lijn krijgen. Dan kun je hem daarna weer aan mij geven en handel ik het verder af.”

Ik belde het nummer weer (voor de 3e keer die dag en ik werd er zowaar al handig in), deed mijn verhaal en vroeg tevens maar even of het goed was dat ik het gesprek dan verder met meneer mocht afhandelen vanwege wat doofheid van mijn moeder. 

En zo hadden we een week later de overschrijvingskaarten in huis. Zij hadden het geld voor de enveloppen in dezelfde minuut al op de rekening staan.

Helaas is de machtiging nog niet geregeld maar wel al in gang gezet.

Ook weer een verhaal waar je zelf van staat te kijken maar daar de volgende keer meer over.