Wat vind je nou zo leuk aan Thailand?

Wat vind je nou zo leuk aan Thailand?

25 november 2019 2 Door marianne van den heuvel
Kao Sok, Natuurpark, meer bij stuwdam

Een vraag die me enige tijd geleden werd gesteld door een vriend. Het was een oprechte vraag waar ik dus ook even de tijd voor heb genomen om een doordacht antwoord op te geven.
‘Het licht’, antwoordde ik.
Daar was hij verbaasd over en ikzelf eigenlijk ook wel en toch klopt het.

Phraya nakhon, grot met tempel

Sinds ik in Thailand voor de eerste keer was deed het licht me enorm denken aan Griekenland.
Op de middelbare school had ik een lerares Geschiedenis die erg inspirerend kon vertellen. Over Griekenland en de oudheid vertelde zij en over het licht, het licht wat daar fel is en scherpe lijnen maakt. Ik zag het als het ware voor me ondanks dat ik er nog nooit was geweest. Dat maakte dat ik daar erg nieuwsgierig naar werd.
Ondertussen ben ik meerdere keren in Griekenland geweest en heb ik dat licht inderdaad zo ervaren als de lerares vertelde. Waarom weet ik niet, maar het trekt me erg aan. Het is meer dan genieten van het zijn in een mooi gebied. Ik heb dat kennelijk erg in me opgenomen want in Thailand kwam dat licht als eerste weer omhoog, alleen verfijnder. Iets wat ik ook terugvind in de mensen en het eten.

Met dat die vraag me bezig blijft houden komen er ineens nu ook andere dingen bij elkaar.

Sinds mijn vorige verblijf merkte ik dat ik bij terugkomst ineens 5 kilo zwaarder was geworden. Niet zo gek want minder beweging, ander voedingspatroon en wat meer bier. Dat gaat er wel weer af als ik weer in mijn Nederlandse leven rondloop, dacht ik nog. Dat was echter niet zo.

Ik had als een idioot kunnen gaan sporten en allerlei extremen kunnen gaan beoefenen om dat gewicht dan maar aan te pakken. Daar heb ik echter geen zin meer in. Die tijd heb ik echt gehad. Ik ga mijn lijf niet meer kwellen op die manier om dan maar aan een plaatje te kunnen voldoen. Wel moest ik iets doen want ik voelde ineens wat ongemakken in het bewegen zich aandienen.
Met het koekeloeren op instagram zag in ik een ‘eetprogramma’ voorbij komen. Na wat leeswerk hierover kreeg ik het idee dat dit wel bij me zou kunnen passen en ben ik daar in januari mee begonnen. Ik ben niet van de diëten, daar geloof ik niet in. Je moet eten omdat je lichaam de voeding nodig heeft om te kunnen functioneren en goed te functioneren. Eten hoort daarbij en is tevens zoveel meer dan alleen voeding. Ook genieten van je eten hoort erbij. Proeven en het ondergaan van smaaksensaties (ook daarom is Thailand mijn land).
In een rustig en gestaag tempo verloor ik 6 kilo totdat dit stopte. Het ging niet verder omlaag. Het eetprogramma biedt daar veel ondersteuning in en ik kwam uit bij mijn geest. Tja, daar zit behoorlijk wat opgeslagen wat niet zo 1,2,3 is weggewerkt maar wat wel de moeite waard is om bij stil te staan (daar heb ik nu de tijd en rust voor in Thailand).

Die 5 kg bleek niet alleen afhankelijk te zijn van een andere levensstijl, er was meer aan de hand. De overgang. Een woord wat je als westerse vrouw als niet bestaand dient te zien, laat staan dat je het in de mond neemt. Nee, zowel het woord als de levensfase schijn je te moeten ontkennen. Tenminste, dat is wat media ons laten zien.
Jammer.

Jaren geleden las ik eens een boek hierover, geschreven door een Amerikaanse gynaecologe, Christiane Northrup. Enorm interessant, mede door de beschrijving van wat er naast het lichamelijke ook op mentaal vlak gebeurt. Ze beschreef dit zo vriendelijk en open dat het voor mij over kwam als een interessante periode die zich ging aandienen.
Ik ben weer terug op instagram en zie daar een post van een Nederlandse vrouw die eerst model was maar zich nu heeft toegelegd op fotografie met als onderwerp ‘aging’. Want o, jee, dat is toch ook wel heel erg om te constateren dat je lichaam, zeker als vrouw, gewoon maar uit zichzelf ouder wordt.
Ik volg haar ondertussen niet meer omdat ik het niet interessant vond maar wel kwam ik daar via een reactie van een Amerikaanse een ander boek van die gynaecologe tegen. Na het lezen van dat ene boek heb ik er nooit meer over nagedacht dat deze dame meer boeken op haar naam zou kunnen hebben. Ik ben nu een ander boek van haar aan het lezen. En wat denk je, dat wat ik nu lees past precies in het plaatje van het eetprogramma en mijn mentale staat van zijn. Iets waar ik ook nu tijd en rust voor heb, lezen.

Nog weer een ander voorbeeld. Weer op dat instagram kwam ik een meditatiecyclus van 21 dagen tegen, gegeven door Deepak Chopra. Een Indiase, zowel westers- als ayurvedisch opgeleide arts. Ook van zijn hand heb ik het nodige gelezen wat me heel erg aan het denken en voelen heeft gezet.
Over meditatie kan nogal verheven worden gedaan. Of het je nu aanspreekt of niet, het levert zeer goed resultaat op wat in ieder geval stress reducerend is. Bij stress wordt vaak gedacht aan iets groots, iets heftigs, maar langer dan een uur sporten is ook stress voor je lichaam. Of je dat nu zelf zo ziet of niet, daar maakt je lichaam geen verschil in met zijn chemische, hormonale reactie. Stress is aanmaak van cortisol, dat moet weer worden geneutraliseerd met insuline en insuline is suiker, heel kort door de bocht. Ja stress is ook iets interessants om over na te denken, zeker als je jouw gespannenheid oplost met eten of drinken.

Ik was al een tijdje bezig met meditatie en dan vooral het proberen te plannen en te voelen van welk tijdstip hier het meest geschikt voor zou zijn.
Die 21 dagen cyclus kwam als een mooi gegeven en wat denk je, ook hierin gaat de aandacht weer uit naar die innerlijke flow die los staat van ego. Ego als in mentale rem. Laat maar komen, ik heb er nu de tijd voor.

En als laatste voor nu, het land en zijn bewoners zelf. Ik vind het heerlijk om me wat van de taal eigen te maken om te proberen iets aan communicatie tot stand te kunnen brengen met de Thai. Dat valt niet mee want het is een tonen taal wat maakt dat één woord zomaar 5 verschillende betekenissen kan hebben. Met hoog, laag, midden, stijgend en dalend lijkt het een duidelijk hoorbare structuur te hebben maar als je het niet als zodanig herkent, ben je nergens. Zonder dat het moet is het ook leuk om me daarmee bezig te houden. Luisteren, nadoen, onthouden en het maken van heel veel fouten waar hartelijk om wordt gelachen. Ook door mij.

Synchroniciteit vanuit verschillende hoeken wat gaat over mijn leven. Waarom dit in Thailand plaats moet vinden weet ik nog niet, maar het gebeurt wel.

Nameuang waterval Koh Samui