Wat scheelt het

Wat scheelt het

May 4, 2017

De zangeres stond te wachten voor de lift die haar naar haar appartement zou brengen. Zoals ze daar stond, na middernacht, zag het wat opmerkelijk eruit.

Na het optreden wat ze die avond had gehad, had ze besloten zich niet om te kleden om zo tijd te sparen en sneller thuis te zijn. Ze was moe en haar bed lonkte.

Ze stond daar in haar volle uitmonstering als “Wiener Operette” zangeres geheel in stijl met pruik, make-up, sieraden en jurk. Het was al laat en wat kon het haar schelen. De kans dat ze iemand zou tegen komen rond dat tijdstip, was nihil.

Toen kwam er een andere bewoonster van de flat binnen. Een oudere mevrouw die ook naar haar bed verlangde. Ze stonden naast elkaar te wachten om gebruik te maken van die zelfde lift. De vrouw keek tijdens het wachten eens opzij en nam de zangeres met een afkeurende blik in zich op alsof er een lichtekooi naast haar stond. 

De zangeres zag dit en zei: “Ik ben zangeres, ik moest vanavond werken.”

De vrouw zuchtte en zei met een ongeïnteresseerde stem: “Wat scheelt het?”

Het is een waar gebeurd verhaal. Ik heb het me jaren geleden laten vertellen, kon me de situatie goed voor de geest halen, zag het idiote ervan in en moest er daarom om lachen. Het is me tot nu toe bij gebleven en ik denk steeds vaker na over de woorden van de vrouw, “wat scheelt het?”

Het scheelt heel erg weinig in de zin van “ u betaalt, ik speel of zing of etc”.

Als de prijs goed is, ben ik er. Ik doe mijn kunstje, u betaalt en ik ben weer weg tenzij u mij nog een drankje (of consumptiebon) aanbied want wat morgen komt, dat moeten we nog maar afwachten.

Enige weken geleden vertelde een Pilatesklant van me dat ze haar naam hoorde roepen, s’avonds laat bij thuiskomt op het station. Het was een zanger en kennis van haar. Hij had zojuist zijn 4e Matheuspassie gezongen, 4e uit een reeks van 6 dit jaar. Hij had een blikje bier in zijn handen wat hij uitlegde met dat hij dat op station Amsterdam had gekocht omdat hij dorst had. 

“Was er dan geen leuke nazit na je optreden”, vroeg mijn klant.
“Nee” antwoordde hij, iedereen gaat gewoon naar huis.
“Maar dan ga je thuis toch nog wel leuk wat drinken met je vrouw. Die wacht je toch wel op na je optreden?”
Weer was het antwoord nee, “die liggen al allemaal te slapen”.

Een heel normale situatie voor musici. Werken als een ander vrij is en thuiskomen doen we als iedereen al ligt te slapen. Morgen weer zo’n dag. Blij zijn dat je optredens hebt en je misschien wel kunt leven van je vak want zo heb je optredens en zo kun je lange tot heel lange tijd niets hebben. Niets hebben wil ook zeggen, geen inkomen. U heeft toch zo’n mooi vak wordt er dan gezegd.

Vandaag zag ik de verheugde kreet van een collega musicus op social medai voorbij komen. “Yes, Bakoe!”

Mijn eerste reactie was, mijn god, wat moet je daar en mijn tweede was dat ik weer eens aan de woorden van de oude vrouw moest denken, “wat scheelt het?”

Mijn gevoel met Bakoe was slechts een gevoel dus ben ik gaan kijken en wat specifieker gaan zoeken op internet of mijn gevoel ook overeen komt met de werkelijkheid. 

Als je wilt, bekijk deze link eens: https://mitranazar.nl/2012/05/05/de-muren-van-geluk-in-bakoe/

Ik gun mijn collega zijn schnabbel, natuurlijk! Het is altijd leuk om te worden uitgenodigd om te spelen, zeker als het in een ander land is. Een voelbaar stukje waardering, ik hoop dat het veel voor hem oplevert, ik had waarschijnlijk hetzelfde gedaan.

Hij heeft zijn hele leven, van jongs af aan, opgeofferd voor zijn instrument en dat is zijn leven. Een ander leven kent hij niet. Zijn vrienden en kennissen zijn net als hij, en leven ook net als hij, als musicus. Het vergaren van werk is al moeilijk genoeg, om over een adequate betaling maar niet te praten dus probeer je als musicus dan maar véél werk te hebben, dan lijkt het nog wat aan het eind van de maand.

Dat gaat zelfs zover dat je naar Bakoe gaat want, “wat scheelt het?”