Wat is dat?

Wat is dat?

December 17, 2017

De vrouw met wie ik was schrok er van. Het was inderdaad een geluid om je van te benatten en waar ik zelf van in de lach schoot. Bedekt, dat wel.

“Ik heb kaartjes voor een concert in Strijen. Mijn dochter moet daar spelen met het orkest waar ze in speelt. Heb je zin om mee te gaan?”

Per toeval wist ik waar Strijen ligt en dat dit ten opzichte van mijn locatie niet naast de deur is. Het ging om een amateurorkest met een amateurkoor wat ” Die Schöpfung” ten gehore ging brengen. Eingenlijk al 3 ingrediënten waardoor mijn neiging om ‘nee’ te zeggen groter was dan ‘ja’. De dame die me uitnodigde is echter een nog niet lang opgedane kennis en een heel leuke kennis. Een dame met wat jaren in de plus op de teller dan ik, die heel smakelijk kan vertellen, met haar jonge geest, over de dingen uit haar leven. Ik besloot zuinig te zijn op dit contact en zei dat ik graag met haar mee ging.

Een concert in een kerk. Ook weer twee dingen die ik liever niet gecombineerd zie. Het was een mooie kerk maar 1 met een half ronde opstelling van de banken waar moeilijk aan voorbij te komen was wilde je nog een plekje aan de voorkant te pakken krijgen. Het was wat kruip- en sluipwerk door de banken heen om op een plekje te komen van waaruit zij haar dochter kon zien. We zaten daardoor op de 1e rij, in ons eentje en daarmee bijna in het orkest. De banken achter ons waren allen goed bezet al terwijl we toch echt niet aan de late kant waren. Ook het orkest en koor zaten al.

Bij de achterste lessenaar van de 1e violen zat een stevige dame met een zeer aanwezig gevoel voor humor. Het kwam over het te spelen stuk waarbij ze zei: “Ja, daar weten ze hier alles van af, de schepping” en hield vliegensvlug een hand voor haar mond in een gebaar als ‘wat heb ik nu weer gezegd’. De toon was gezet en tijdens het concert hadden we meerdere keren oogcontact en konden we wat plezier delen. Ze wist zich nog net goed te houden toen Eva haar liefde aan Adam te kennen moest geven met de volgende woorden: “Hoog geliefde echtgenoot. Het zijn aan jouw zijde maakt dat mijn hart zwemt in vreugde. Mijn leven is aan jou gewijd en jouw liefde is daarbij mijn beloning”. 

Andere tijden!

Drie solisten: De engel Uriël, die het verhaal vertelt in recitatief vorm (oh wat heb ik een hekel aan recitatieven en zeker door een tenor, brrr), en dan een Adam en een Eva.

Ook de dirigent was een bijzondere persoon.

Bij opkomst zag ik een figuur in het zwart, kort zilvergrijs haar, bril en een brede onderkaak en een fluwelen jas. Iets wat ik niet gewend ben te zien bij een dirigent, een fluwelen, knie-lange jas.  Ik keek nog eens wat preciezer en kwam tot de ontdekking dat het hier om een vrouw ging. Ze zijn er, maar meestal zie je ze niet, de vrouwelijke dirigent!

Adam was aan de beurt om zijn zegje te zingen en opeens was er dat geluid. Zoals gezegd, ik schoot ervan in de lach want wist direct welk instrument dit geluid uitbraakte. Het is een hard geluid als een losse flodderscheet. Echt één waar je  je kapot over schaamt. Maar ja, het leed is reeds geschied, de scheet heeft geklonken. 

Een contra fagot! 

contrafagot. De basnoten van de fagot worden hier opgespeeld
Voor de bas-noten op de fagot moet je uitwijken naar dit instrument.