survival of the fittest

survival of the fittest

17 december 2019 0 Door marianne van den heuvel

Het overleven van de sterkste is van toepassing op wat ik dagelijks op de straat in Bangkok meemaak. Oké, het is wat sterk uitgedrukt maar een flinke portie aanpassing vraagt het wel.

De temperatuur (30+) noodt tot rustig lopen. Voor de Thai is dat vanzelfsprekend. Hun manier van lopen lijkt een beetje op een vertraagde slentering die hier en daar ook nog zwalkend kan zijn. Niet handig om achter te lopen want niet botsend inhalen is daarmee geen garantie en veel ruimte om in te halen heb je ook niet.

Drukte op de stoep



In de straat die mijn dagelijkse toetreding tot de stad is, krijg ik die trage Thai nu de hele tijd voor me. Een straat met een stoep aan beide kanten.

Over het algemeen is de stoep goed begaanbaar wat wil zeggen dat hij niet bomvol staat met standjes die van etenswaar tot aan lootjes verkopen.
Aan beide kanten van de straat zitten winkels als supermarktjes, koffiewinkels en over het algemeen Chinese eetgelegenheden. De één meer restaurant en de andere meer open slachthuis.
In deze wijk stikt het ook van de wholesale and retail edelstenen-winkels afgewisseld met massagesalons en kledingmaak winkels.

Edel- en halfedelstenen. Bakken vol.

Op die stoepen lopen niet alleen Thai maar ook Chinezen, Indiërs en wat Westerlingen.
De Thai is niet iemand die zich snel irriteert. Hij laat je met rust, is eerder verlegen en zal zijn weg niet afdwingen. Dat ligt anders bij de Chinezen en Indiërs. Zij hebben meer een manier van lopen dat ze jou totaal niet zien en vooral doorgaan met waar ze zelf mee bezig zijn.
Tel hier nog wat overhangende zonneschermen op ooghoogte bij op en een persoon die midden op de stoep gaat liggen en je krijgt een aardig beeld van hoe zo’n blokje om er op deze plek uitziet.

Drukte en zonneschermen


Per dag probeer ik mijn tactiek aan te passen om te kijken hoe ik zo moeiteloos mogelijk hier mee om kan gaan.
Die van de tuktuk rijder ontwijken heb ik nu onder de knie. Ik moet zeggen dat ik hun creativiteit in het zien te krijgen van je aandacht wel kan waarderen. Zeer vindingrijk.
Niet aankijken van mensen die je tegemoet komen werkt ook in het zo recht mogelijk kunnen vervolgen van je weg.
Waar ik me, ook in Nederland en daar vooral op het fietspad, over verbaas is dat er altijd mensen zijn die rustig met zijn tweeën naast elkaar blijven lopen, ondanks dat jij daar op jouw kant van de stoep loopt.
Fietsend komt de klap zo hard aan dus daar kies ik liever eieren voor mijn geld maar lopend? En nog met een traag tempo ook?

Eens kijken of ik daar in weet te survivallen.