Prikkende ogen

Prikkende ogen

23 december 2019 0 Door marianne van den heuvel

Met het rondlopen, wat nu eens niet doelbewust gaat, vallen me andere dingen op.
Bij het wachten op een lift zie ik ineens een aankondiging van een tentoonstelling van de World Press Photo in datzelfde gebouw. Het is slechts een kwestie van in de lift de keus maken voor omhoog of omlaag om te kunnen beoordelen wat ik daar al jaren bij voel.
Op dat moment had ik al genoeg gelopen en ik besloot een andere keer terug te komen. Terugkomen met uitgeruste benen om de foto’s met bijbehorende teksten te kunnen bekijken en lezen zonder dat mijn benen dit verhaal zouden verstoren met hun signaal van moeheid.

Waarom is de winnende foto toch altijd een foto van ellende, was de vraag aan mezelf en reden om al die jaren niet naar zo’n tentoonstelling te gaan.
Als je de technische kant van de foto beoordeelt zijn het prachtige foto’s. Gemaakt van momenten waarbij het moment op zichzelf prachtig is vastgelegd. Een beeld wat boekdelen spreekt.
Tevens is dat moment hetgeen wat de emotie losmaakt.


Bij het zien van de eerste foto’s kon ik concluderen dat het over de muur in Mexico zou gaan. Op de muur er tegenover hing een foto waarbij Trump, Macron aan de hand neemt. Kennelijk een foto uit de tijd dat ze nog ‘vrienden’ waren want uit de foto daarna begreep ik dat dit voorbij is. Vriendschap voor wat het waard is, dacht ik nog.

De ellende van oorlog en alles wat daaruit voortvloeit begon.

Al lezende begon me iets op te vallen. Ik besloot om een notitie te maken van de landen waarin deze ellende plaats vindt om zo aan het einde van de tentoonstelling daar misschien een conclusie uit te trekken.
Dit zijn de landen:
Yemen, Filippijnen, Afghanistan (waarbij ik het prikken van mijn ogen toch serieus moest gaan nemen), Congo, Mexico, Honduras, Damascus en Venezuela. De conclusie laat ik aan u over. Als u een nieuwsvolger bent zult u kunnen vermoeden wat deze foto’s lieten zien.

Ik werd er heel erg moedeloos van en na het lezen van deze tekst werd ik er nog boos bij ook.

Mensen die uit Afghanistan vluchten via Iran in de hoop zo Turkije te bereiken en daarmee West-Europa. Ik kan het ze niet kwalijk nemen dat ze het proberen maar wie profiteren daar als eersten van?
Mensenhandelaren in Afghanistan. Vanwege dat mooie opvangsysteem wat wij hebben in Europa.
Een bijbehorende foto van twee mannen met een blik in hun ogen waar elk sprankje hoop naar een betere toekomst uit lijkt te zijn vervlogen.
Verschrikkelijk.

Er schoot een woord in mijn gedachten.
Geld.
Het is geen oplossing, het maakt het erger.

Overigens was de expositie niet druk bezocht waarmee het de rustigste verdieping van het prachtige winkelcentrum was. Op de overige verdiepingen ging de verkoop van luxe onverstoord verder.

Een groter contrast was op dat moment niet denkbaar.

Ik heb deze expositie nu twee keer gezien.
Voor de eerste en laatste keer.