O middenweg, o middenweg

O middenweg, o middenweg

wat ben je toch ellendig recht.

December 24, 2017

“Jij moet drinkbouillon drinken en ook cranberry sap. Ken je cranberry sap? En wat heb je al gegeten vandaag?”

Het ging even niet zo lekker met haar. Een nacht klapperend doorgebracht, koorts erbij en dan nog maar 47kg wegen (dat zal nu ook wel minder zijn) dan ligt uitdroging en het eind der dagen dichterbij dan je denkt.

Het was de Joegoslavische thuishulp die mijn moeder maande wat ze moest en het fijn vond dat ik er ook was want dan kon ik ervoor zorgen dat het in huis kwam.

De boodschap was duidelijk en maakte dat ik vandaag, 24 december, de Jumbo in moest.

Slik!

Ik had maar weinig nodig maar dat maakte helemaal, echt helemaal niets uit. De rijen achter de kassa spraken boekdelen, zelf scannen of niet, wachten zou het worden en werd het. Ik kan u zeggen dat ‘vrede op aarde en een welbehagen voor de mensen’ niet aanwezig was. Wil dat de komende uurtjes nog goed komen dan moet er wel wat gebeuren.

Eenmaal buiten keek ik omhoog. De zoveelste tint grijs deze week. Deze tint zag er wel uit dat het even droog zou blijven en ik besloot de kilometers naar mijn moeders dorp op mijn fiets te doen.

Wind, ja wind maar wanneer heb je nou geen wind in Nederland? Daar heb ik een mooie uitvinding voor kunnen kopen, de wind-in-de-rug-fiets oftewel de e-bike, wel trappen maar met ondersteuning. 

Ik kan de bochten uittellen van mijn huis naar dat van mijn moeder. Twaalf zijn het er en bij de 8ste bocht, van mij uit bekeken, begint het ellendig te worden, de middenweg.

Elke keer komt hij pas in mijn gedachten als ik er ineens ben. Je kunt hem ook niet missen. Kaarsrecht , 5 kilometer lang en over wind hoef je je geen zorgen te maken, die heb je altijd tegen!

Al 50 jaar loopt die middenweg als een “Bonkervaart”  door mijn leven met een hoogtepunt tijdens mijn middelbare schooltijd.

De middenweg in Nederhorst den Berg. Altijd tegenwind.
De Middenweg, er wordt hier geen asfalt verspild aan een bochtje.

5km heen en 5km terug zonder smart phone, zonder mobiele telefoon, zonder ipod, zonder mp3speler, zonder discman of walkman. Gewoon helemaal in je uppie op die fiets en het enige wat je kon doen was trappen. Je helemaal ongans trappen.

Ik ben er toen ook achter gekomen dat er maar 1 remedie is bij tegenwind, harder trappen. Zachter trappen en je daarmee overgeven aan de tegenwind maakt dat je langzamer gaat en het alleen maar zwaarder wordt dus moet je het tegenovergestelde doen.

Het kon altijd nog erger dan had je er ook nog regen bij. Regen in een tijd dat je alleen maar van die dikke, onbuigzame gele stinkdingen had waar je je niet in wilde vertonen en dus zeiknat op school aankwam. Dan zat je tot aan de tweede pauze in ieder geval met natte en koude bovenbenen maar troostte je jezelf dat het droog zou zijn als je weer terug naar huis ging. Ook dit was meestal niet het geval.

Groot en sterk wordt je ervan werd er dan gezegd. Groot is tegen gevallen maar sterk klopt wel en vooral in mijn benen.

Het laatste stukje voordat ik bij school was kon ik door het bos wat ik regelmatig deed. Je reed er dan beschut. Dat wil zeggen beschut tegen regen en wind maar aan de andere kant wilde je daar nog wel eens een potloodventer tegen komen. Je zag ze van verre al aankomen. Er reed daar een persoon op het verkeerde tijdstip en in de verkeerde richting. Een jas in de kleur abortus-beige en zodra je dichterbij kwam zag je dat stuk vlees langs het zadel hangen. In het begin schrok je er van maar aan het eind van je schooltijd kon het een grappig stukje invulling van je reis zijn want met het uitlachen van die persoon en het maken van wat schampere opmerkingen had je een groot deel van je reis toch weer eens wat anders om over na te denken.

De potloodventer heb ik al lang niet meer gezien. De middenweg zie ik helaas nog te veel en wat is die weg lelijk en saai.