Musici, apart volk

Musici, apart volk

November 19, 2017

Door de jaren heen verander je, dat doet iedereen. Zelf heb je met de geleidelijkheid waarmee dit gaat het niet zo in de gaten maar deze week had ik een confrontatie waardoor ik dit bij mezelf merkte.

Ik moest weer eens in het Muziekcentrum van de Omroep zijn, de plek waar ooit 4 orkesten en een koor zaten en waar nog 1,5 orkest en datzelfde koor van over is.

Zoals gebruikelijk ging ik op de fiets. Het regende een beetje maar niet hard genoeg om hinderlijk te zijn. Op het fietspad haalde ik een violiste in. Herkenbaar aan haar veel te zware vioolkoffer op haar rug maar ook zonder die koffer had ik haar wel herkend. Een Duitse dame die nog in dat ene orkest zit en bij wie de lachspieren zijn verwijderd.

Allemaal van die gedachtes die door mijn hoofd gaan bij het inhalen van haar. Groeten hoef ik haar niet want ze groet toch nooit terug. Ze kijkt me dan steevast aan met een blik van “wie ben jij dan dat ik je zou moeten terug groeten?”. Nou dan toch niet joh! Stel je voor dat het pijn doet.

Ik reed op het gebouw toe en zag een andere violist staan. Ook met de koffer op zijn rug en een brilletje onder de regendruppels. Hij was zijn natte neus aan het schoonpoetsen. 

Ik hoefde maar kort te blijven dus zette mijn fiets niet in het rek en groette hem. Ook hij keek me aan met diezelfde blik. Ik keek hem echter recht tegen zijn beslagen glazen aan en kennelijk durfde hij het niet helemaal aan om me compleet te negeren. Er kwam wat onduidelijk gemompel uit het gat onder zijn neus.

Ik was klaar om weg te lopen bij mijn fiets toen er een mevrouw aankwam in een regenpak en kaplaarzen die wat sloften. Voordat ik het tegen had kunnen houden grapte ik dat ze niet zo moest sloffen. Ze begreep de hint, glimlachte zelfs en deed er nog een schepje bovenop.

De violist liep verder weg met haar en ik hoorde haar zeggen dat ze ook niet echt vrouwelijk kon lopen met zulke laarzen. En weer floepte er net te snel uit mijn mond dat er ook andere modelletjes te koop zijn. 

Er werd niet meer op gereageerd. Ik sprak mezelf bestraffend toe dat ik mijn mond nu toch echt eens moest gaan houden.

Nu moet u weten dat deze mevrouw de regeldame van het orkest is. Zij moet onder anderen zorgen dat iedereen op zijn plek zit, ook na elke pauze die het orkest heeft gehad. Om zichzelf goed van deze taak te kwijten loopt ze met een ratel, ja echt waar en nog een grote ook, door de ruimte met dat ding boven haar hoofd te ratelen om het orkest op te roepen in de benen te komen.

Ik wist niet wat ik zag, trouwens ook niet wat ik hoorde toen ik het voor de eerste keer zag jaren geleden.  En wat ik nog vreemder vond was dat niemand van dat orkest hier onaangenaam op reageerde of ook maar iets van zei!

Ik deed verder waar ik voor gekomen was en dat was gezellig met de twee mensen met wie ik even contact had. 

Het overviel me pas toen ik weer buiten stond dat ik ben veranderd, er iets van me is afgevallen en daar blij om ben.

Opgelucht en met een lach op mijn gezicht van de zojuist gehoorde mop fietste ik weer naar huis.