Mam, je moet niet schrikken hoor

Mam, je moet niet schrikken hoor

May 5, 2018

Zo begon mijn dochter, nu bijna een jaar geleden haar verhaal. Het verdrietige verhaal dat ze ‘s ochtends om 7.50 uur was aangereden. En één keer aanrijden was niet genoeg, het werd 40 minuten horror voor haar waarin het leek dat deze bestuurder van de auto het op haar leven had voorzien. Een persoon die totaal onbekend voor haar was.

De dader kon worden opgepakt na een barre achtervolging door de politie en werd vastgezet. Een bekende van hen.

Op zo’n moment heb je hulp nodig en moet de rechtsgang zijn werk gaan doen. Die hulp is er maar ik heb met ontzetting geluisterd naar de botte onwil om het slachtoffer adequaat te willen helpen. Een burgermeester die, naar het lijkt, zichzelf in ‘kijk mij eens goed bezig zijn’ licht wil zetten en haar opbelt om ‘natuurlijk’ te helpen. Hulp die niet kwam waarna ze zelf contact opnam na twee dagen en de man zich niets meer kon herinneren. Ze moest zijn secretaresse maar bellen.

De rechtsgang begon. Een schadeadvocaat ging voor haar aan de slag en de rechtsgang leek vooral tussen verzekeringsmaatschappijen plaats te vinden. Ondertussen nam het lichamelijk en geestelijk letsel haar volkomen in beslag. Naar haar werk kon ze niet en ze moest zich ziek melden. Ook daar kwam ze een meerdere tegen die vooral aan haar eigen carrièrepad en het belang van haar baas leek te denken. Ze konden haar niet meer gebruiken en werd ontslagen. Want dat kan namelijk heel makkelijk als je op contractbasis werk. Een contract waar ze iets mee moesten want het was aan zijn laatste verlenging begonnen. Eigenlijk kwam het uitstekend voor ze uit. Doe dat schepje teleurstelling, onbegrip en pijn er dan ook nog maar op.

Er kwamen zittingen. Er werden er ook de nodige afgezegd. Ik ben meerdere keren met haar mee geweest en zat naar een wereld te kijken die ik niet ken. Ik zag 3 rechters, een officier van justitie, een griffier en de advocaat van de dader. De manier waarop werd gepraat was zonder emotie en leek vooral te gaan over de volledigheid van de dossiers. Keer op keer was het een herbeleving voor mijn dochter om weer te horen hoe het was gegaan.

Drie dagen geleden was het zover. De zaak waarin de dader zou worden ondervraagd, dus aanwezig moest zijn en de strafmaat zou worden bepaald. Uitspraak zou na twee weken volgen.

Ik was ook wel benieuwd hoe die persoon eruit zou zien. Iemand die ondertussen een jaar in voorarrest had gezeten.

Er kwam een niet al te lange man binnen onder politiebegeleiding. Hij droeg een sweater en moderne, kapotte jeans, had stekelig kort haar. Hij liep wat voorover. Ik zag sterk ontwikkelde schouders, bovenarmen en benen. Hij droeg een echt idioot dikke vierkante gouden ketting. Dat ding was wel een centimeter in het vierkant rondom!

Ik heb 4,5 uur tegen zijn achter-,en zijkant aan gekeken. Ik heb de littekens op zijn hoofd en wang gezien, dat platte achterhoofd van hem. De indringende blik in zijn ogen.

Hij werd ondervraagd, was slecht verstaanbaar en sprak met een vertraging. Na 3 kwartier werd de zitting stil gelegd omdat de ‘rechterlijke kant’ zich openbaar afvroeg of de dader onder invloed van het één of ander was en het wel zin had om door te gaan. 

Na een half uur ging het weer door.

Een dik strafblad, al 11 jaar gezeten, al lange tijd verslaafd aan cocaïne, benzo’s, wiet en ghb. En niet netjes na elkaar maar lekker door elkaar. Voor de zitting had hij twee middelen ingenomen waar ik alleen de diazepan van heb onthouden.

Zijn rijbewijs was jaren geleden al ingetrokken. Hij bleef toch autorijden zoals ook op die fatale ochtend voor mijn dochter waarin hij ook ghb had gebruikt. Iets waar hij 3 verschillende verklaringen voor heeft afgegeven en waarvan hij zei, toen de rechter navraag deed over welke verklaring nu de juiste was, dat ze allemaal klopten. Hij vond zichzelf beter functioneren als hij onder invloed van ghb was.

De auto lag vol met spullen die gestolen waren bij een korfbalvereniging. Hij zei dat hij ze op de parkeerplaats daarvoor had zien staan in vuilniszakken, het zonde vond en ze dus maar in zijn auto heeft gezet. “Deur open, zak pakken, in de auto zetten en deur weer dichtdoen” was hoe hij vertelde dat het gegaan was toen de rechter vroeg hoe die spullen in zijn auto waren gekomen.

Hij sprak in juridische termen en in gevangenistaal. Een bijzonder mix om je verhaal in te doen. Herhaaldelijke keren verwees hij naar zijn verklaring waarvan de rechter ook herhaaldelijke keren zei dat ze die gelezen had maar dat ze wilde dat hij antwoord gaf. Hij zakte regelmatig weg en kreeg veel water te drinken. Er waren naalden in zijn cel gevonden en hij was getest op anabole steroïden wat ook in zijn urine was gevonden. Hij kende de waardes van de middelen heel goed en wist tot hoe lang dit nog terug te vinden was. Ze konden hem niet vastpinnen op het gebruik. De spieropbouw van zijn lichaam vertelde mij echter een totaal ander verhaal. Daar ben ik genoeg voor in sportscholen geweest. Ik weet hoe er getraind wordt, wat anabole steroïden met je spieren en lichaamshouding doen. Ik ken het beeld.

Het was voor mijn dochter de zitting waarin ook zij haar verhaal mocht doen. Iets waar ze erg tegenop zag met alle emoties die dat weer los ging maken. Ze heeft ook bijna een jaar achter zich van fysiotherapie, manuele therapie en psychologische hulp op verschillende manieren. Nachtmerries of niet eens kunnen slapen met een kleine verbetering naar heel weinig maar kunnen slapen. In eerste instantie niet eens in haar eigen bed kunnen komen door de rug en heupklachten die ze had opgelopen door de val. Niet over straat durven, paniekaanvallen en hyperventileren. Een jaar van aan zichzelf werken en weer vat op haar leven zien te krijgen. Dat zat allemaal in haar verhaal wat ze zelf mocht voorlezen en wat haar, met hier en daar veel emotie, is gelukt.

De officier van justitie had in haar lange loopbaan nog nooit meegemaakt dat een dader onder invloed in de rechtbank zat. Ze zei dat de dader een gevaar voor de maatschappij was en eiste een aanzienlijke straf. Natuurlijk met aftrek van zijn jaar voorarrest en nog wat andere dingetjes.

Eergisteren kreeg mijn dochter te horen dat de rechters die dag al uitspraak zouden doen en ze dat ook die middag te horen zou krijgen. Dat dit dan weer niet lukt verbaast je eigenlijk niet eens meer.

Zij en ook ik waren verrast door zo’n snelle actie en werden bevangen door een voorzichtig, opgewekt gevoel. Als ze zo snel al hun uitspraak hadden gedaan dan moest dit wel positief zijn. Toch?

Theo waarschuwde me en zei dat ik voorzichtig moest zijn want recht is krom hier.

Gisteren lukte het dan eindelijk om de uitspraak van de rechters te horen.

Het was zeer positief.

Voor hem, de dader.

Vrijspraak op alle punten. Er kon niets worden bewezen ondanks bandensporen van meerdere keren heen en weer rijden in de berm, krassen onder zijn auto, een vernielde fiets en bandopname van het gesprek met 112.

In CSI is dat altijd meer dan genoeg.

Wat overbleef was haar verhaal tegenover dat van hem. 

In vrijheid gesteld met onmiddellijke ingang en meldingsverplichting bij de reclassering. 

Wanneer is die scheiding tussen recht en rechtvaardig toch ontstaan? 

Mijn ogen hebben deze week een aardig bad gekregen.