Lush life

Lush life

May 24, 2016

Eerst is het de muziek, de melodie en zijn akkoorden die me pakken. De tekst  komt pas later bij me binnen.

Een titel die je terug hoort komen of zelfs een hele regel tekst.

In 1982 kwam Donna Summer met een album getiteld “Donna Summer”, geproduceerd door Quincy Jones. Met dit album heeft ze enkele hits gescoord waarvan de belangrijkste “State of Independence”. Het hele album vind ik ongelooflijk goed. Het “Mysterie of love” met een flinke knipoog naar Bach, spannend.

Waar mijn oren toen nog wakker voor moesten worden waren de meer jazz gerichte akkoorden. Het laatste nummer van het album vond ik dan ook totaal anders dan de rest. Uiteindelijk is dit nummer mijn lievelingsnummer geworden: “Lush Life”. Een jazzballad geschreven door Billy Strayhorn en door velen natuurlijk gespeeld of gezongen, onder anderen Ella Fitzgerald.

Ik heb dit liedje leren kennen, gezongen door Donna Summer met een mooie saxofoonsolo aan het eind. Over en over heb ik dit liedje gedraaid. Die sax-solo kan ik nog steeds zo nazingen, spelen overigens ook maar “slurs” klinken op een viool niet zo “lekker” als op een sax. 

“Waar gaat dat liedje eigenlijk over?”

De muziek hakte er in, de tekst nog veel meer. Beide zijn prachtig met elkaar verbonden.

Een vrije vertaling:

” Ik was gewend mijn tijd te vullen in de prettige plekken op de wereld.

Plekken waar je je ontspant en laat meevoeren op het ritme ervan.

Je denkt dat je leeft maar het is vooral de jazz en cocktails die je zo doen voelen.

De mannen die ik kende waren suf en saai.

Hadden overgebleven trekjes van wat ooit was.

Merendeels weggespoeld door te veel, vroege cocktails.

Ineens was jij daar.

Ik liet me verleiden naar de rand van waanzin.

Terwijl ik wist dat het verdriet achter je heerlijke lach,

Me berichtte van het eind.

Het eind van weer een grote liefde die niet was.

Het was voorbij, alweer voorbij nog voor het begonnen was.

Ik ben weer eenzaam.

Vorig jaar leek het nog zo anders.

Nu is het weer afschuwelijk

Een dom gebroken hart, naast al die andere.

Een weekje Parijs moet het verzachten.

Maar vooral wil ik lachen, lachen om de pijn.

Ik zal je vergeten, zeker, dat gebeurt.

Maar voorlopig brandt het nog in mijn hart.

Romantiek is morsig.

En verlammend voor wie het zoekt.

Mijn weelderige leven gaat door, in één of ander oord.

Waar ik zal verbitteren met degenen

Wiens levens net zo eenzaam zijn, als dat van mij.”

Wat een ellende! Zingt ze dat nou echt? Ik had zo graag gewild dat het anders was gegaan maar ja, 34 jaar later, ken ik dat gevoel wel.

Dank je wel, Billy Strayhorn, Quincy Jones en zeker Donna Summer.