Linkse hobby, oftewel mijn beroep

Linkse hobby, oftewel mijn beroep

June 20, 2016

Ik word wel eens uitgenodigd om te komen spelen, vioolspelen. Dat kan een verjaardag zijn, een bruiloft of kennelijk een zogenaamd “gentlemans diner”. Geen idee wat ik me daarbij voor moest stellen maar meneer werd jarig en ging dit alleen met zijn “vrinden” vieren. Het geheel werd georganiseerd door zijn vrouw die deze avond gastvrouw en serveerster was.

De bedoeling was dat ik het favoriete nummer van meneer zou gaan spelen, “Erbarme dich” uit de Mathäuspassion. Een prachtig stuk muziek, zeker, maar met alleen de vioolpartij? Ik heb dit nog onder de aandacht van mevrouw gebracht maar dat deed er verder niet toe. En of ik dan ook wat andere stukjes nog kon spelen in dezelfde sfeer. Ja hoor, dat hoort allemaal tot de mogelijkheden. De verrassing moest plaatsvinden na de hoofdmaaltijd. De heren zouden de tafel verlaten en in de naastgelegen ruimte, bij de open haard een glas drinken met een eventuele sigaar erbij. Zodoende had mevrouw tijd om het nagerecht te serveren en konden de heren weer aanschuiven na het muzikale intermezzo.

Ik heb even over de prijs gedacht.  Wat vraag je nou voor zoiets? Een halfuurtje spelen, er naar toe en terug rijden en wat voorbereiding. Als je te laag zit dan sla je jezelf voor je kop. Zit je te hoog dan is het direct nee of je moet onderhandelen wat weer goedkoop over komt. Maar ja, je kunt altijd naar beneden, nooit omhoog. Dus toch maar aan de hoge kant ingezet. Er werd direct ja tegen gezegd, dus  mijn prijs was toch nog te laag. Onthouden voor de volgende keer.

Het geheel ging plaatsvinden in Amersfoort.

Met de gegeven informatie kon ik me wel wat voorstellen waar ik terecht zou komen en mijn ‘nummertjes’ moest afleveren. Ik besloot om de heren van een extra tractatie te voorzien en mijn LBD aan te trekken, een zwarte kous, hoge hak, gepaste makeup en hairdo moesten het geheel afmaken. (Als u de afkorting LBD niet kent, de modepagina’s kunnen u helpen of u mag het mij vragen)

De linkse hobby. Enige jaren geleden kwam deze uitdrukking ineens omhoog. Aangezien ik, bewust, geen kranten lees duurde het wat voordat ik door had waar deze uitspraak over ging. 

Iedereen heeft zijn eigen associaties bij zo’n uitspraak maar ik snap dat “linkse” niet zo hierbij.  Meestal zie ik namelijk een “rechtse” genieter van deze hobby . Zo ook dus tijdens dit “gentlemans diner”.  Hoewel de buitenkant niet altijd verraad wat het stemgedrag is, was het tafereeltje waar ik in terecht kwam meer dan duidelijk. Laat ik het zo zeggen, een links salaris hadden de heren zeker niet.

Omdat ik alles uit mijn hoofd speelde kon ik de heren aankijken tijdens het spelen en glimlachte er ook tegelijkertijd maar wat bij. De heren waren aangenaam verrast en lieten hun blikken met genoegen langs mijn lijf glijden onder het genot van een schommelende slok in de mond, na-rinkelend glas in de hand of dichtgeknepen ooglid tegen de rook uit de zojuist aangezogen sigaar.

Het eerste stuk wat ik speelde was het verzoeknummer waar alles om draaide. De jarige stond achteraan, wat ook wel slim was want de anderen waren een stuk kleiner. Ik besloot hen nog wat meer te verrassen en strooide er hier en daar nog een gesproken woord tussen. Ik vroeg of de heren het stuk hadden herkend en gelukkig, Bach werd goed geraden. Ik vertelde ze dat ik nog iets anders voor ze in petto had en speelde het “air” van Bach om nog even bij dezelfde componist te blijven. Bach werd weer geraden maar bij de titel bleef men in gebreke en ik gaf ze een pluim.  De stemming steeg. Hierna speelde ik iets van Vivaldi en weer vroeg ik ze of ze het hadden herkend en componist of titel misschien wisten. Weer klonk Bach als antwoord maar dat kon ik nu toch echt niet goed rekenen. “Nee heren, deze keer is het Vivaldi, maar u zat wel in de buurt hoor.”

Ik speelde nog 3 andere stukjes waar ik zelf titel en componist maar van heb genoemd en rondde het geheel af door de heren de hand te schudden en nog een fijne voortzetting te wensen. Ik werd bedankt en kreeg onder instemmend gegrom nog wat complimenten over het geheel.

Het financiële werd afgerond met mevrouw en na een kop koffie in de keuken verliet ik het pand met nog een mooie bos bloemen erbij. Ze weten wel hoe het hoort, een prettige bijkomstigheid.

Nee, ik vind echt helemaal niets links aan mijn zogenaamde hobby, behalve het salaris misschien. 

Een rare uitspraak. Ik ben benieuwd of hij binnenkort weer uit de kast wordt gehaald.