kun je het musicus-zijn uitzetten?

Het leven zit vol met keuzes die zich elke dag en de hele dag aandienen. Het begint al met opstaan. Sta je direct op of sluimer je toch nog even verder?

Voor mij was het leren vioolspelen geen keus. Het diende zich aan en ik ben er niet meer mee gestopt.

Na vele jaren elke dag mijn viool in mijn handen te hebben gehad voor vele uren, was dat vioolspelen onderdeel van me geworden. Stoppen zou op hetzelfde vlak liggen als ineens besluiten om te stoppen met lopen bijvoorbeeld. Heel erg raar in ieder geval.


Een vraag die ineens bij me binnen kwam was of je de keus hebt om te stoppen met het zijn van musicus? Als je het ziet als dat specifieke talent wat je hebt en hebt ontwikkeld.

Ik ben gestopt met spelen in salarisverband en de daarbij behorende voortgang van elke week andere muziek spelen. Ik merk echter dat het geen stop op mijn muzikale ontwikkeling is. Die geoefende oren staan altijd open en voordat je het in de gaten hebt ben je geconcentreerd naar iets aan het luisteren. Ik merk zelfs dat mijn ontwikkeling specifieker wordt omdat een opgelegde mening over hoe iets moet worden gespeeld is weggevallen.
En precies dat is wat ik steeds interessanter aan het beluisteren en spelen van muziek vind. Niet het technisch gave kunststukje maar hoe vertel je het muzikale verhaal, jouw specifieke manier. Als de noten hetzelfde blijven wat is het dan wat het interessant moet maken om het door iemand anders weer gespeeld te horen?

Jaren geleden trof ik een violist aan op de brug over de ‘river Kwai’. Ik maakte hem duidelijk dat ik ook violist ben en hij overhandigde me direct zijn viool met de bedoeling dat ik iets voor hem zou spelen. Na afloop hadden we nog een leuk gesprekje.


De reden dat ik mijn viool heb meegenomen naar Thailand was een andere, maar nu ik hem toch bij me had en weer naar die plek toeging leek het me leuk om misschien een stukje met hem samen te spelen. We kwamen er echter midden in een tiendaags herdenkingsfestival ter ere van de aanleg van de ‘railway of death’ aan en het was een drukte van jewelste en de man was er niet.
In dat kader kwam er een ander idee bij me op.
Vele jaren eerder toen ik voor de eerste keer bij deze plek kwam hoorde ik ook voor de eerste keer over de enorme oorlogsellende die daar heeft plaats gevonden. Ik was geschokt, ook om het feit dat ik gedurende alle geschiedenislessen op school hier nog nooit over had gehoord.
Ik besloot om ter nagedachtenis van de vele slachtoffers iets moois te spelen op die brug.

Met de drukte die er was ben ik heel vroeg opgestaan en stond ik om 7.00 uur op die brug.

Je kunt iets keer op keer opnieuw opnemen, iets wat ik jarenlang heb gedaan met het orkest. De ontelbare keren dat ik hoorde zeggen dat het goed was maar we het nog één keer gingen opnemen, wat natuurlijk nooit bij één keer bleef. Uiteindelijk wordt er een keus gemaakt van het beste stukje uit de ene opname en het beste stukje uit een andere en dan plakken om op die manier tot een perfect geheel te komen.

Ik heb geen zin om veel tijd te steken in de techniek van knippen en plakken op digitaal gebied. Ik speel liever en accepteer dat oneffenheidje graag, als mijn gevoel er maar in ligt.
Een keus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *