Ken je die van de zwevende mail?

Ken je die van de zwevende mail?

May 27, 2018

Ik ook niet maar binnen de medische sector is dit een natuurlijk verschijnsel. Ik kan er bij verklappen, die zwevende mails, die komen niet aan! Lost in cyberspace.

Mijn moeder is verhuisd. Dat klusje is in ieder geval geklaard en was eigenlijk het minste van alles wat erom heen zit. Helaas is ze nog net gevallen voor de verhuizing wat haar twee enorme beenwonden heeft opgeleverd.

Afgelopen week was er weer een controle. Het zag er niet goed uit aan 1 been. Ik heb weinig kennis van wonden maar dit zag er groot, vies, onrustig, en gezwollen uit waarbij de rest van haar onderbeen er ook wat roder dan het andere been uitzag. 

“De dokter komt zo bij u”, zegt de verpleegster bij het verlaten van de kamer. De vorige keer was dat eerst een co-assistent. Die mag dan zijn kennis toetsen op de wond en zijn sociale vaardigheden wat oefenen. Laatst hadden we er 1 die heb ik 3x zijn voornaam laten zeggen, Rich. (ik kon mijn grapje nog net binnen houden want zo blij was ik toen niet meer na 3 kwartier wachten).

We hadden deze keer gelukkig direct de arts. Een aardige vrouw. Warm, hartelijk en kundig. 

Het werd net iets te lang stil rondom de wond van mijn moeder. Het was kort, heel kort maar toch net iets te lang. Er werd nog een arts bijgehaald die zijn oplossing mocht spuien en één van die oplossingen was om er een wondverpleegkundige naar te laten kijken. 

Aha, een gespecialiseerde. Dat leek me een goede zet. 

We moesten een kwartier wachten want die persoon was met zijn eigen spreekuur bezig. Geen probleem. Liever nu wachten en weg met een goede verzorging dan morgen weer terug.

Voorzichtigjes zei ik tegen mijn moeder dat het er erg onrustig uit zag en grapte dat we het been altijd nog kunnen afzetten. 

Ik ging zitten om de tijd nuttig te gebruiken omtrent het ingesproken bestelbandje van de thuiszorg. Waar, o waar had zij dit ingesproken. Er moest iets van medicijnen komen. De oude apotheek aan de lijn.

“Een bestelbandje? Wij hebben geen bestelbandje dus dat is dan niet bij ons geweest hoor. Dat zal de  huisarts wel zijn.” 

Ze is ingeschreven bij haar nieuwe huisarts maar het dossier ligt nog bij de oude. Een dossier van een 92jarige zal best fors zijn maar is ook dat niet alleen een druk op de knop? Misschien iets harder drukken??

Bij de nieuwe huisarts was er niets bekend en ook niet bij de oude huisarts. Yeah, vastgelopen. Hier zit ik op te wachten. 

Ondertussen zag ik de schoudertjes van mijn moeder wat schokkend op en neer gaan. Ik ben haar gaan omarmen en merkte dat mijn grapje niet goed terecht was gekomen.

“Ze zullen hem toch niet echt gaan afzetten hè?

“Nee, natuurlijk niet mam. Een nog grotere wond creëren, met nog meer complicaties? Ze zijn niet gek hoor!”

De wondverpleegkundige kwam met arts en verpleegster in haar kielzog. Ik kende deze mevrouw van gezicht want ze woont ook in Kortenhoef. Ze verblikte of verbloosde niet van de wond. Dat vond ik geruststellend. Ze adviseerde ook een andere oplossing dan arts nr2. Ik heb hier nog wel navraag naar gedaan maar ze bleef bij haar oplossing. En, heel belangrijk. De benen moesten worden ingezwachteld. Beter voor de benen en veel beter voor de genezing van de wond. 

Men ging over tot het aanbrengen van allerlei lapjes en doekjes en was even zoet hiermee. We zouden het op recept meekrijgen en een andere antibioticum want die ontsteking moest weg. 

Na een weekje weer terugkomen.

“Wil je mij direct in de auto zetten? Ik krijg het zo koud als we bij die apotheek moeten wachten”.

En wachten was het inderdaad weer. Ik besloot de tijd weer te gebruiken voor een belrondje en kreeg de assistente van de nieuwe huisarts zover dat zij dan wel een recept zou uitschrijven als ze wist wat het was. Thuis lag het lege doosje en de huisarts zit nu om de hoek dus dat kon ik bij thuiskomst regelen.

“Dit is echt wel het slechtste recept wat ik heb gezien”, zei de dame van de ziekehuisapotheek.

“Wat moet ik hier nu mee? Dat wat hier staat daar hebben ze niet eens iets bij omschreven!”

“Ik zou er werk van maken mevrouw”, adviseerde ik haar. 

Ik ging uiteindelijk met een tas verbandmiddelen waar je u tegen zegt, naar huis. En dat was dan nog niet alles. Want ze hadden niet alles in voorraad. Ik mocht de rest bij de eigen apotheek gaan halen en kreeg daar nog een recept voor mee. Daar moest ik toch nog naar toe dus dat zou dan in 1 moeite doorgaan.

Eenmaal bij de nieuwe, voor mij dan, assistente met leeg doosje was ik getuige van een 20 minuten durende zoektocht naar de juiste omschrijving die de computer wilde voor 1x per 3 dagen en 3 stuks daarvan. Ik ben er bij gaan zitten en heb het maar vergenoegd aangekeken. Ze deden hun best met zijn tweeën en hardop denkend kon ik het proces volgen.

Ook daar weer een druk op de knop en de mededeling dat het nu aan de apotheek was doorgegeven. 

Op de fiets daar naar toe. 

Als je denkt dat je in een ziekenhuis altijd aan het wachten bent dan moet je eens naar de apotheek gaan. Je hoort aan de klanten die daar regelmatig zijn hoe je je daar dient aan te melden. Je noemt niet je naam maar je geboortedatum en dat brul je als een soort code. Een code waarna de computer kan worden aangestuurd.

Ook hier was niet alles voorradig dus of ik morgen terug kon komen en dat recept van de huisarts, nee dat was er niet hoor.

Ok, ik moet morgen toch terug dan kan ik voor die tijd daar nog even over bellen.

(we zijn er bijna, volhouden, heb ik ook gedaan)

’s Nachts schrok ik ineens wakker. Kut, die antibiotica zaten er niet bij! Morgen direct over bellen.

Net na 8-ten had ik de poli chirurgie aan de lijn en oei, de stem die me te woord stond klonk naar ‘ik heb er geen zin in en dat ga ik niet veranderen’. 

“Dat is naar de apotheek in Nederhorst den Berg gestuurd”, was het antwoord.

“Maar daar is ze weg” zei ik.

“Dan moet u dat doorgeven”.

“Dat heb ik gedaan”. Ik had die vorige week bij de apotheek in het ziekenhuis de hele reutemeteut laten veranderen.

“Dat moet u bij de inschrijfbalie doen”. 

Tja, die had ik nog niet gehad. 

Weer een belrondje. Nee, Nederhorst had het recept niet gekregen dus belde ik terug naar de poli met de meest onderdanige en bovenvriendelijke toon die ik kan veinzen of de dame het dan alsjeblieft naar de apotheek in Kortenhoef, die voor het gemak ‘s Gravelandse Apotheek heet, kon sturen.

“Heeft u een faxnummer voor me”, kwam er schor en monotoon uit.

Weer hield ik voor me dat ze dit toch zelf ook wel kon opzoeken en verzocht haar een moment te wachten waarna ik haar het nummer kon doorgeven.

“Als het er om 12.00 nog niet is, belt u dan even terug. Goedemorgen.”

Na 20 minuten belde dezelfde dame mij terug met dat ze het toch per mail hadden verstuurd. (had je dat adres dan wel?)

(nu zijn we er echt bijna)

Om 12.30 (altijd een beetje marge nemen) stond ik weer bij de apotheek. Alles was er behalve dat recept wat de doktersassistente had gestuurd. “

‘Nee, verder stond er niets voor mevrouw hoor”.

De assistente weer gebeld. “Nou wat raar. Hoe kan dat nou? Ik bel ze zelf wel even.”

“Wil je mij daarna dan bellen over hoe het nu verder gaat?”

Na een kleine aarzeling werd me dit toegezegd.

Ze was vergeten een apotheek te selecteren bij het versturen en ja, dan komt hij niet aan hè.