Je leven staat ineens stil

Je leven staat ineens stil

January 19, 2018

…..en het wordt ook ineens stil.

Je ademt gewoon door terwijl je hart waarschijnlijk in je keel zit. Vliegensvlug gaat er van alles door je heen. De belangrijkste vraag van hoe heeft dit kunnen gebeuren, die stel je jezelf pas veel later. Later, als je weer enigszins kunt denken, het geheel pas in al zijn gruwelijke volheid begint te overzien.

Het kan een ongeluk zijn of een enorme stommiteit die je begaat. Een stommiteit die niet eens heel heftige gevolgen hoeft te hebben maar je voelt je stom, zo ontzettend stom. Ja echt de allerstomste van de wereld en als het zou kunnen zou je jezelf een volle kaakslag willen uitdelen.

Het heeft echter totaal geen zin meer. Het is al gebeurd. Die ene seconde van onoplettendheid is niet meer terug te draaien. Nooit meer en het heftige van dat nooit maakt dat je zo intens verdrietig wordt en je realiseert dat wat je ook deed, het dit totaal, en echt in de verste verte, niet waard was. Maar zoals al gezegd, reeds gebeurd en niet meer terug te draaien. Je zult verder moeten met datgene wat er zojuist is gebeurd.

In de vioolkoffers die ik in de achterliggende jaren heb gehad zat er een bandje ter hoogte van waar de hals van de viool komt. Ik heb hier, sinds ik met vioolkoffers te maken heb gehad, naar zitten kijken. Ik vond het maar stom en overbodig. “Waarom zit dat daar nou?”, vroeg ik mezelf af, als je de koffer dicht doet, wat je doet want dat is logisch, dan kan die viool toch geen kant meer op. Wat overbodig dacht ik en ik gebruikte het niet. Het duurde alleen maar langer ook om de viool eruit of er weer in te doen. Overbodig dus!

Tot natuurlijk dat ene moment.

Ik legde mijn koffer op mijn schoot, plaatste mijn viool erin, draaide de stok af en borg deze ook op. De repetitie was afgelopen, ik maakte een praatje met de mensen om me heen die dezelfde handelingen verrichtten op dat moment. Ik stond op en gooide als gebruikelijk de band van mijn koffer over mijn schouder en toen gebeurde het. De koffer vloog open en mijn viool lag binnen ‘no time’ op de grond. Het geluid wat dat voortbrengt maakt dat iedereen direct stopt met waar hij mee bezig is. Het geluid van een instrument wat op de grond valt. Iedereen is bezorgd over de staat van je instrument en jijzelf als eerste.

Mijn viool was op de kam en het bovenblad gevallen. Ik was bang om hem op te rapen en de schade te moeten bekijken. Het viel enorm mee. Er zat niet meer dan een butsje op de rand. Toch ben ik naar een vioolbouwer in de buurt gegaan en heb gevraagd om mijn viool aan een grondige inspectie te onderwerpen. Er was echt niets anders aan de hand dan wat ik zelf ook al had geconstateerd.

Je snapt dat sinds die tijd mijn viool ALTIJD vast zit in mijn koffer. En meer dan dat, elke keer dat ik de handeling verricht om mijn viool in of uit te pakken ben ik zeer geconcentreerd of ik alle handelingen naar behoren heb uitgevoerd. 

Naast de zeer subtiele schade die mijn viool had opgelopen schaamde ik me enorm voor mijn stommiteit. Echt heel erg. Hoe had ik zo onoplettend kunnen zijn? 

Onlangs heb ik het weer mee moeten maken. Deze keer ging het niet om mijn viool en deze keer was de schade vele, vele, vele malen groter. 

Ik stond er naar te kijken, zag het gebeuren en het was al gebeurd.

Mijn allereerste reactie was “oh, gelukkig hij ligt met het achterblad op de grond” maar dat was geen geluk zag ik al heel snel.

Weer dat geluid. Een kaal, kletsend geluid waarvan je verwacht dat iets met zo’n geluid een stuiterend gebaar maakt maar dat gebeurde niet. 

Door het schokkende voorval van ‘een instrument wat op de grond valt’  en het besef wat nog niet is binnen gekomen bleef de viool heel even liggen voordat hij weer werd opgepakt. Lang genoeg voor alle omstanders, een klein groepje musici op dat moment, om te zien hoe enorm akelig de schade was.

We waren er allemaal stil van.

Een enorme scheur in het bovenblad over de hele lengte van de viool. Iets ergers kun je je bijna niet voorstellen.

Je wereld vergaat, je leven heeft op slag geen enkele zin meer. Je bent in staat om al je haren uit je kop te trekken en weet zeker dat je nooit meer gelukkig zult zijn. Nooit meer!

Intens verdriet komt er boven, tranen en diepe triestheid. Je kunt je niet voorstellen dat dit nog gerepareerd kan worden. Je hebt niet goed gezorgd voor dat ‘kindje’ van je, je ziel is vernietigd.

Er was haar overkomen wat ik ook heb meegemaakt. Na enige tijd vertelde ik haar dat, waarop ze nog verdrietiger zei dat ze haar viool altijd vastmaakte maar dat ‘dat stomme touwtje’ kapot was waardoor ze hem niet had kunnen vastmaken.

Zo erg, zo zielig, zo verdrietig.

Je hoopt dat het je nooit overkomt als instrumentalist en daar doe je ook alles voor. Het voorkomen dat je instrument valt maar het kan gebeuren en dan staat je leven even stil.

Dit is niet de viool waar het over gaat maar slechts een vergelijkbare scheur