Je  bent te laat

Je bent te laat

August 28, 2017

Echt, maar dan ook echt niets was goed aan deze opmerking. Dat wat ik als grap had gepoogd te zeggen was allemaal fout. De timing, de woorden en de toon. Nee, echt niets klopte hier aan en juist daarom lag ik over mijn fietsstuur van het lachen op het moment dat de opmerking mijn mond verliet. Hoe fout kan het zijn?

Het waren twee erg leuke dagen onder het mom van “Dolce Vita weekend”. Een overnachting die je boekt bij een hotel waarbij gebruik van Vespa scooters met gevulde picknickmanden, overnachting, 4 gangen kleine hapjes diner, ontbijt en overnachting is inbegrepen. Leuk en wanneer gaan we dat doen?

Het was wat puzzelen maar op 25 augustus ging het gebeuren. Ik haalde mijn vriendin, wiens idee het was, op en de reis stuurde ons naar Doetinchem, de Achterhoek. Waarom niet. Nederland is mooi en het idee was leuk en daarom zullen we ons zeker wel vermaken.

Dat deden we ook met de tocht op de elektra scooters in pistache groen langs de oude IJssel. Veel bekijks, veel opmerkingen en daarnaast gewoon een heel mooie tocht. Wat is Nederland toch mooi en zeker als het weer zijn best doet.

Wat zullen we morgen doen? De Vespa’s hebben we maar 1 dag tot onze beschikking en de overnachting is ook maar 1 keer. Weet je, we vragen het de receptioniste.

“Jullie moeten naar Zutphen. Daar kun je ook een heel leuke tocht van 5 kwartier op een fluisterboot maken voor maar €5,50 en dan krijg je er nog een kop koffie bij!”

Nou, we wisten het. De navigatie werd gestart naar Zutphen. 

Eerder had ik een boottochtje over de Dieze gemaakt, de rivier in Den Bosch. Ik kan dit iedereen aanraden om twee redenen. Je zit lekker en hoort door een bevlogen vrijwilliger de leuke ins- en outs van de geschiedenis van de stad en datgene waar je langs vaart.

Als dit ook maar enigszins hetzelfde zou zijn ingestoken dan zouden we een leuke 5 kwartier tegemoet gaat.

En dat was het ook.

De schipper die onze boot ging besturen begon al met de beladen woorden waarop we werden uitgenodigd aan boord te komen met “Laat de schaapjes tot mij komen”.  Voor mij hoorde ik een stelletje al helemaal over de rode gaan van deze woorden. “Dat kon wat beloven”, dacht ik nog.

Het werd een erg leuke en zeer humorvolle vaart die gelardeerd was met moppen.

Met ook zijn flauwe kanten en het heerlijke augustus-zonnetje moest ik toch regelmatig erg lachen met mijn vriendin Marjan. Een herhaaldelijke buiging door de lage bruggetjes en even niets kunnen zien bracht me terug naar zo’n mop waardoor ik schudde van het lachen en zij me vroeg wat er was en ook zij weer moest lachen. Mijn buurman gaf ons maar een zakdoekje wat het lachen erdoor vermeerderde. Het was een genoeglijke tocht.

Kennelijk zat het lach-gehalte nog in mijn lichaam want vanochtend maakte ik de ontzettend slecht getimede grap waarmee ik deze blog begon.

Met het mooie weer zat ik om 9.30 uur op de fiets in nette kleding en mijn vioolkoffer op mijn rug. Ik stond aan mijn kant voor het fietsstoplicht voor de N201 te wachten op “groen”.

Tegenover mij stond een groep wielrenners. U kent ze wel. Dat soort mannen waar Fokke en Sukke over zeggen” Ik ga niet aan wielrennen beginnen want daar krijg je een grote buik van.”

We konden over steken. Ik in mijn eentje aan mijn kant, zij met hun 5-en aan de andere kant en ik kan u zeggen, wielrennen, dat doe je breed uit, en dat deden ze. Die ene zat dus aan mijn kant van het fietspand.

“Ach, het is nog vroeg. Ik ga er niet over zeiken. Het zal wel,” was mijn houding.

Ik bevond me ondertussen aan de andere kant van de weg op het fietspad om mijn route te vervolgen.

Ik kwam binnen heel korte tijd nog een wielrenner tegen waar ik van dacht dat hij wel bij die andere groep zou horen……

“Je bent te laat”, zei ik, met het groepsgevoel en het stoplicht waar hij nu weer voor zou moeten wachten, in gedachten.

We passeerden elkaar razend snel en ik realiseerde me ook in diezelfde snelheid dat mijn opmerking zo fout was. Het klonk als kritiek wat lollig was bedoeld en de fietser had niets te maken met de vorige groep.  

Contact tussen hem en mij was er niet want we fietsten beide in hoog tempo weg van elkaar. Ik was slechts een vrouw met een vioolkoffer op haar rug die tegen een passant, die lekker bezig was met zijn eigen ‘ding’, zei dat hij ‘ te laat was’. 

Ik kon niet meer stoppen met lachen. Als mensen me hebben zien fietsen zullen ze me echt voor debiel hebben verklaard. “Gaat het wel goed met die vrouw?” Ik kon er alleen maar harder om lachen.

Het zal wel een gevolg zijn van alle Achterhoekse humor die ik de afgelopen dagen had beleefd.

(ok, twee mopjes van de schipper)

Ken je die van de sprekende hond? Scroll dan door.

Een gepensioneerde man kreeg het idee dat hij het leuk zo vinden om een hond te hebben. Hij keek de kranten door en kwam een advertentie tegen van een sprekende hond.

Een sprekende hond? Daar moest hij meer van weten.

Hij ging naar het adres toe en zag een oude herdershond op een boerenerf liggen.

“Zeg, ben jij die sprekende hond misschien van de advertentie?”

” Ja, dat klopt”, zei de hond.

“Vertel eens wat over je leven” zei de man.

“Nou, ik ben jaren werkzaam geweest bij de Cia. Daar heb ik leren praten. Ik moest daar afluisteren, liggen bij verdachte personen en mijn oren laten werken. Daarna moest ik vertellen wat ik had gehoord”, zei de hond.

“Joh, dat is interessant” zei de man. “En daarna?”

“Nou, daarna ben ik werkzaam geweest als hasjhond op Schiphol. Maar mijn reukvermogen begon toch te veel af te nemen dus werd ik vervangen en sindsdien lig ik hier.”

“Wat een verhaal joh”, zei de man. “Waar kan ik je baas vinden?”

“Oh, die loopt hier wel ergens op het erf”, zei de hond.

De man ging op zoek  naar de baas en vroeg toen hij hem gevonden had wat hij voor de hond wilde hebben.

“Een tientje”, zei de eigenaar.

“Een tientje?” vroeg de man ongelovig.

“Ja joh. Je moet niet alles geloven wat die hond zegt hoor, hij kletst uit zijn nek. Hij heeft het erf hier nog nooit verlaten!”

Ken je die van dat geverfde huis en mooi onderhouden tuin? Dan ben je nu klaar met lezen.

Die schipper is lekker gepensioneerd. Zat bij zichzelf te denken waar hij nou zijn dagen eens mee zou vullen. Hij vond een mooie invulling met schipper zijn op een toeristisch bootje en was daar meerdere dagen per week mee zoet. Totdat zijn vrouw hem vroeg wanneer hij de tuin nou eens zou aanpakken. Hij kwam toch langs meerdere mooie tuien tijdens zijn route en deed daar dan toch wel inspiratie uit op?

De schipper hoorde zijn vrouw wat aan. 

“lieve schat, je hebt gelijk maar weet je, ik ben zo druk met dat varen. Ik heb gewoon geen tijd.”

Zijn vrouw ging door met zeuren tot hij het zat was en zei: “Staat er soms ‘tuinman’ op mijn voorhoofd?”

De tijd verstreek en het huis was toe aan zijn verfbeurt.

Weer vroeg de vrouw aan de schipper wanneer hij dit ging doen. Het zeuren ging door en de schipper kon niets anders dan weer zeggen: “staat er soms ‘schilder’ op mijn voorhoofd?”

Op een mooie dag in de zomer reed de schipper op zijn fiets ineens het straatje in waar hij woonde en werd overvallen door een verse verflucht. Hij naderde zijn eigen huis en zag dat het fantastisch in de verf stond. Het was echt geweldig.

Hij stalde zijn fiets, liep zijn huis in en zag dat ook zijn tuin helemaal aan kant wast. Hij was helemaal ondersteboven.

“Schat, wat is er hier gebeurd, het ziet er geweldig uit?”

Zijn vrouw beaamde het en bleef wat op de achtergrond. De schipper vroeg echter door en wilde weten hoe dit alles tot stand had kunnen komen. 

“Joh, dat doet er toch niet toe? Het is toch mooi zo en dat wat moest gebeuren is gebeurd’, zei zijn vrouw.

De schipper kon er echter niet los van komen en bleef doorvragen over wie dit dan had gedaan.

Uiteindelijk zei zijn vrouw dat de buurman het allemaal had gedaan.

“De buurman?”, was de verbaasde uitroep van de schipper.

“Wat moest hij daar voor hebben dan?”

“Nou”, zei de vrouw, “sex of een taart”.

“Wat voor een taart heb je voor hem gemaakt? Een appel- of slagroomtaart?”, vroeg de schipper.

De vrouw keek haar man eens aan en na een poosje zei ze: “staat er soms banketbakker op mijn voorhoofd?”

Dankuwel Achterhoek.