Ja hoor, het is goed met je

Ja hoor, het is goed met je

December 28, 2016

Kip met bril

Ik besloot mijn mond maar even te houden en de brandende vraag die op mijn lippen lag voor me te houden om me niet onsterfelijk belachelijk te maken dat ik daar was ingetrapt.  Ik heb daar nogal een handje van. Een makkelijk slachtoffer.

Het verhaal ging ineens over kippen en de man die dit vertelde is niet iemand met een ijzeren smoelwerk die je ongelooflijk in de maling kan nemen. Nee, hij is eerder iemand die zelf graag lacht waarbij het hem niets uitmaakt dat hij om een zelfgemaakte, meestal slappe, grap lacht. 

Hij is een goede gozer en opgegroeid als 1 van 12 kinderen en, zoals dat in zijn tijd veelvuldig geschiedde, in een klein huisje.

Een ieder zal zijn taak hebben gehad en zijn taak, en misschien ook wel interesse, lag in de tuin en de beesten die er werden gehouden.

Hij kan interessante dingen vertellen over onweer, over het groeien en bloeien van gewassen, het gedrag van dieren en dat dan weer in combinatie met de natuur. Ik vind dit altijd interessant om naar te luisteren want die kennis heb ik niet, en het klinkt zo logisch als ik het beluister.

Die kippen van wie je moet proberen er zoveel mogelijk bij elkaar te hebben om de productie zo groot mogelijk te krijgen. Rendement! Lastig dan dat ze elkaar te lijf gaan, dat is weer contra-productief, daar moeten we wat op verzinnen.

Het mooiste is natuurlijk dat beestje vrij rond te laten scharrelen en zijn graantjes te laten pikken om daarna met z’n collega’s tegelijk op stok te gaan, morgen weer een dag.

De natuur zijn gang te laten gaan, hem op zijn eigen tijdstip zijn ei kwijt te laten raken. Dat dingetje wat wij dan weer op ons bord willen hebben en tja, daar gaat het dan mis.

Ook niet al te lang geleden vertelde een biologe, werkzaam aan de universiteit in Wageningen, me een verhaal over het onderzoek wat ze daar had verricht naar het steeds dikker worden van de kip waardoor hij door zijn poten zakte. Zo onhandig, dus dat moest anders. Toen kwamen ze er achter dat een kip blijft eten zolang het licht brand. Dat werd nu op tijd uitgezet zodat het beest hierdoor minder voer tot zich nam.

Dat is nu, maar daar is wel wat aan vooraf gegaan.

Snaveltjes knippen zodat ze elkaar niet kaal kunnen plukken. Maar door boven op elkaar te leven schijnen ze toch ook kaal te worden.

Nee, dan deze van voor het snaveltje knippen.

Bij thuiskomst heb ik er direct op gegoogled.

Het is echt!

Je steekt een stokje dwars door zijn neusgaten, boven op de snavel. Om de uiteinden van het stokje, zo’n kleine 5cm lang, klem je een schildje. Dit staat dan boven op de neus van de kip, is ondoorzichtig en in plaats van dat de kip er beter (!) door gaat zien, ziet hij helemaal niets meer. Nada!

Einde veren plukkerij van de collega-kip die zich bedient van machtsmisbruik in de intieme zone van de andere kip.

De kippenbril!