Is het nu geregeld?

Is het nu geregeld?

November 23, 2017

vroeg mijn moeder. “Nee mam, maar ik ga nu terug gebeld worden door de ING binnen 24 uur.” Ik hoop niet dat ze de nachtelijke uren ook meerekenen schoot er door mijn hoofd.

Het was niet zo dat nu onmiddellijk de machtiging geregeld moest worden dus besloot ik dit samen te laten gaan met als ik toch al met mijn moeder onderweg was.

Die gelegenheid deed zich drie weken geleden voor. Een ziekenhuisbezoekje voor een lichamelijk ongemak. Het moest wel worden behandeld maar dood zou ze er niet aan gaan met de celdeling van een 92 jarige.

De rollator hadden we wel bij ons maar bij het ziekenhuis staan van die handige rolstoelen. Je gooit er 50 cent in daar is hij een hele tijd de jouwe voor. Net als een kinderwagen dwingt een rolstoel ruimte af. Mensen gaan aan de kant en dat is best handig. Zo kun je met een aardig gangetje die lange gangen door.

Het is schering en inslag, je maakt een afspraak op een vaste tijd maar op die tijd wordt je nooit geholpen. Het is dat je zit want anders zou het erg lang duren. Dat deed het nu ook wel temeer omdat je niet weet wanneer je dan geholpen gaat worden. Na een half uur wachten was het dan zover.

Ik begin aardig ingeburgerd te raken in de medische toestand van mijn moeder, waar ze wel en niet tegen kan en hoe zij daar het best in geholpen kan worden. Ik laat mijn moeder haar woord doen want wel oud maar niet debiel en dat kan ze prima. Ze is daar zelf ook oplettend in. Ik zit daar dan op afstand naar te kijken en in te schatten of het alwetend en bedienend personeel in het ziekenhuis mijn moeder ook serieus neemt en niet alleen als lief oud vrouwtje snel de deur uit wil hebben.

Zo heeft mijn moeder een heel dunne huid die scheurt als nat vloepapier. Je kunt het je niet voorstellen maar ik heb het ondertussen meerdere keren zien gebeuren. Geen leuk zicht en altijd complicaties nadien. Ook weer de gevolgen van medicijnen

Er werd een pleister open getrokken om de wond te verbinden. Ma hield haar mond deze keer dus greep ik in. “Tegen dat pleister kan mijn moeder niet”, zei ik stellig. Zo kwam het er kennelijk ook uit want ik had direct de aandacht.

“Maar dit is heel sensitief pleister hoor.”

Vast wel, dacht ik. “De huid van mijn moeder kan alleen tegen dat papieren pleister. Al het andere trekt haar huid open.”  En weg was de arts naar een andere kamer en kwam met het mij bekende rolletje terug. De klus was geklaard en we konden weg.

“Mam, we gaan nog even langs het ING steunpunt voor die machtiging.”

Van Hilversum naar Kortenhoef. Helaas was de invalideplek bezet. Jammer dan maar dan zet ik hem maar even brutaal hier neer en doe de alarmlichten aan. We zijn niet lang weg, dacht ik.

Ook een klusje wat er tegenwoordig bij is gekomen, rollator in- en uitklappen en in- en uit de auto halen, dan het portier van ma op en, ding op de handrem zetten, zorgen dat ze haar benen uit de auto op de grond heeft staan, zorgen dat ze de handvatten te pakken kan krijgen en haar uit de auto begeleiden naar een veilige stand achter het apparaat. Langzaam aan laten lopen en het plaveisel scannen op onregelmatigheden want dat ziet ze allemaal niet. 

Nu is dat steunpunt bij de ingang van de supermarkt met van die handige deuren die de hele tijd open en dicht gaan. Handig voor ons maar op dat moment niet voor mijn moeder die was gaan zitten op haar rollator. Met het weinige haar wat er nog op haar hoofd staat zag ik bij elke open/sluit beweging de haren aan beide kanten heen en weer wapperen en realiseerde me dat dit geen goede wachtplek voor haar was.

Het meisje wat ons ging helpen herinnerde zich waar we voor kwamen. 

“Komt u maar hier zitten hoor mevrouw want daar is het veel te koud voor u”, zei ze. Mijn moeder werd uit de wind maar volkomen tussen de postpakketten geparkeerd. Ze leek zelf wel bijna zo’n pakketje. Het was de enig beschikbare plek.

De juiste pagina werd opgeroepen en er werd om een legitimatiebewijs gevraagd. Ik gaf het rijbewijs va mijn moeder. “Mevrouw crosst ook nog lekker rond in de omgeving”, grapte ze. Toen zag ze dat het rijbewijs verlopen was. “Sorry maar ik moet een geldig legitimatiebewijs hebben. Ik gaf het paspoort en bedacht me dat die ook was verlopen. En dat zag ze niet lang daarna ook.

Tja, nieuw probleem. Ze kwam niet verder bij het invullen en riep er iemand bij. Ook zij wist daar geen oplossing voor. 

“Ja weet je, mijn moeder gaat geen nieuw paspoort meer aanvragen. Ze gaat nergens meer naar toe. Weggegooid geld dus.”

Dat snapte ze best.

“Ik heb hier wel een knopje zitten voor ongeldig legitimatiebewijs maar die druk ik liever niet in want dan komen we in een fraude gebied en dat is dit natuurlijk niet. Ik bel ze wel even”

De vorige keer was het wachten op het opstarten van de computer nu was het wachten tot er werd opgenomen. Ik besloot het grapje van de vorige keer maar niet te herhalen.

Het duurde en duurde en ik opperde om thuis zelf wel te gaan bellen.

“O, mevrouw mag ik hen vragen om u terug te bellen dan? Ik heb hier namelijk een knop daar voor zitten en daar scoor ik dan weer punten mee. U wordt dan binnen 24 uur terug gebeld”

“Doen joh. Scoren die punten!”, en we konden weer gaan.

de ing leeuw met opgestoken middelvinger, violisteschrijft, Marianne van den Heuvel