Ik vind het welletjes.

Ik vind het welletjes.

10 augustus 2019 1 Door marianne van den heuvel

Enige tijd geleden liep ik over de stoep en was er een man van de gemeente bezig met stoom onkruid te bestrijden. Al lopende keek ik daarnaar, en zonder daar al te veel over na te denken, viel me op dat hij best wel lang bezig was met één zo’n polletje gras. We passeerden elkaar en weg was de gedachte aan wat ik zojuist had gezien.

Als ik mijn huis aan de achterkant verlaat kom ik in allerlei hofjes terecht. Daar zullen ze in de vroege jaren ’70 wel vriendelijke gedachtes bij hebben gehad om huizen in die opstelling te bouwen. Voor mij is dat prettig om doorheen te lopen want er rijdt geen verkeer. Voor de mensen die er wonen heeft het een nadeel dat ze hun auto niet vlakbij hun huis kunnen parkeren. Dus ook hun boodschappen of andere grote aankopen die ze met de auto halen, wat verder moeten dragen voordat ze binnen zijn. Af en toe, zoals in deze tijd, staat er een caravan. Zo’n ding moet dan kennelijk dichtbij de woning staan om weken ervoor volgeladen te worden en nu in tegenovergestelde handeling weer ontladen en winterklaar gemaakt te worden. Je ziet er ook altijd een snoer uit komen wat naar de woning gaat. Soms volgt zo’n snoer een zeer wonderlijke route waar ik me dan bij afvraag of er, als je een ongemakkelijk gevaarte als een caravan al zo dichtbij je woning hebt weten te krijgen, geen handiger route voor je snoer te bedenken is.

Het is er over het grote algemeen dus vrij stil en rustig in die hofjes.

Deze week hoorde ik er een groot apparaat draaien. Echt een geluid wat hoort bij intensieve werkzaamheden. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een aggregaat was wat ik hoorde. Een aggregaat wat niet op een elektromotor draaide, zeker niet geluidloos was en een prachtige, on-doorbroken, blauwe pluim de lucht in duwde. Eén man was bezig met stoom een polletje onkruid te bestoken en iets verderop stond een andere man die eigenlijk niets aan het doen was. Heel even had ik nog het idee om een foto te maken van deze wonderlijke situatie.

Het maakte in ieder geval dat ik werd bevangen door een milieu-technische-optelsom.

Het milieu, onze overheids-godsdienst-vervangende-mensen-bangmakende-financieel-zeer-belastende-melkkoe zag ik hier in zijn volledige glorie draaien.


Een speciale auto waar een tank met water op staat die tot stoom moet worden opgestookt. Dat wordt niet gedaan op kracht van de elektromotor waar het karretje zelf op loopt maar door een oud en vertrouwd dieselaggregaat. Dat hoor je, ruik je en zie je.
Daar staat 1 fte enkele minuten lang, in een speciale uitmonstering (lees kunsstofpak) een polletje gras te besproeien om van daaruit verder te gaan naar het volgende polletje onkruid. Een andere 1-fte-persoon staat ook in zo’n pak een stukje verderop niets te doen. Gezien het grote aantal onkruid tussen de tegels is dit een dagtaak voor langere tijd.
Heeft u meegeteld in kosten? Speciale auto, apparatuur, water, diesel, elektromotor, 2 fte-ers, speciale uitmonstering, veel onkruid, lange tijd mee bezig.
Denkt u in deze berekening ook aan de kosten van de mensen die dit hebben bedacht in vergadertijd en beslissingstijd, en de mensen die weer boven deze mensen staan en ze die opdracht geven? Beide menssoorten die een veel hoger salaris binnenstomen dan de fte-in-speciaal-pak?

Jaren geleden kreeg ik eens op mijn lazer door een oudere zus toen ik achteloos het papiertje waar ik mijn ijsje aan had ontfutseld, op de grond gooide. Dat mocht ik nooit meer doen en daar heb ik mij braaf aan gehouden tot op heden. Dit zal overigens in dezelfde tijd zijn geweest als de bouw van de hofjes.
Het speciale stoomkarretje is mijn wijk weer uit, het polletje gras echter niet. Dagelijks houd ik de vorderingen richting uitroeiing van het polletje in de gaten. Het enige wat er is veranderd is de kleur. Dat wat groen was is nu geel. Of het nu echt ‘deud’ is, ik weet het niet.
Feit blijft dat de reden waarom dit polletje moet worden aangepakt niet de juiste uitwerking heeft namelijk dat de tegel niet omhoog komt. Die tegel was al omhoog geduwd en is nu niet ineens plat gaan liggen. Je kunt er dus nog steeds over struikelen en met de gebakken peren daarvan komen te zitten.

Ik heb een heel simpele oplossing voor dat graspolletje, duurt net zo lang, is vele malen goedkoper, maakt geen herrie, niet milieubelastend en met twee fte-ers dubbel zo snel weg. De man hoeft ook geen speciaal pak aan, ziet of hij zijn werk goed heeft gedaan en effectief is bezig geweest. Hij kan zelfs de tegel nog een handje helpen.
Geef hem een mesje, laat hem door zijn knietjes gaan en het onkruid wegsteken. Deden ze vroeger geloof ik ook zo maar zal ARBO-technisch wel zeer onverantwoord zijn.

‘Milieu, het mag wat kosten.’