Ik heb mijn Kalashnikov al in de schuur staan

Ik heb mijn Kalashnikov al in de schuur staan

October 18, 2017

Het was een tijd geleden dat ik ze gezien had en ik was blij ze weer te zien want het was erg lachen met ze.

Ik had mijn spullen even binnen gelegd en ben weer terug naar buiten gegaan waar ze op het terras zaten.

“Wat leuk om jullie weer te zien. Hoe gaat het?”

“Nou, niet zo goed”, was het antwoord. Een terecht antwoord maar één die je liever niet hoort.

Het gesprek gaat dan automatisch naar wat er dan aan de hand is en dat is dat zij een aan ALS gerelateerde spierziekte heeft. Ze kan haar handen al bijna niet meer gebruiken. Ook vertelde ze dat een bijwerking van de ziekte is dat ze regelmatig lachbuien heeft. “Trut, hou eens op met lachen, zegt ze dan tegen zichzelf”,  waarmee ze in de lach schoot.

Hij zag er iets zorgelijker uit en tevens merkte ik aan hem dat hij het prettig vond om even uit die zorg te ontsnappen en met een ander te praten.

Verder wisselden we nog wat korte feiten uit en zeiden ze dat ze weer wat vaker zouden komen.

Vandaag leidde mijn fietstour weer langs mijn café en was het een prima tijd om daar even te verpozen voordat de reis verder leidde naar huis en zag ik ze opnieuw op het terras zitten.

Ik ging naast ze zitten en het werd een gezellig gesprek. Hij vertelde steeds meer over wat hij had gedaan met zijn HTS bouwkunde-achtergrond en hij kon ook nog heel veel andere dingen waaronder klassiek gitaar spelen wat zich had ontwikkeld richting flamengo. En dat hij zelfs van house muziek houdt en mensen daar altijd raar op reageren. Hij noemde ook nog een muziekstroming die ik niet eens kende en me dus nu ook niet meer herinner.

Hierbij moet je je even het meest suffe hoofd voorstellen wat je je kunt inbeelden. Hij zou het niet erg vinden als ik het op deze manier zou omschrijven want hij vertelde dat hij, na een four wheeldrive die ze op Tenerife hadden gemaakt, hem gevraagd werd hoe lang hij daar al reisleider is. Ook is hij aangesproken met de vraag of hij de buschauffeur is of zelfs de dominee. Hij kijkt hier ontzettend lullig bij uit zijn ogen maar je ziet de pretlichtjes erachter en dom is hij allerminst en een heel gezonde dosis humor heeft hij zeker.

Na een leuk gesprek waarin hij vertelde over zijn werkzame leven kwam het gesprek toch weer terug bij haar. Herhaaldelijk geeft ze haar man een elleboogje van ‘hé joh’. Ze kunnen lezen en schrijven met elkaar. Zij is hem ongelooflijk dankbaar voor alles wat hij voor haar doet. Het kost hem veel tijd.

Hij vertelde dat ze alles al in huis hebben, van traplift tot rollator, rolstoel en scootmobiel want als het nodig is willen ze er direct gebruik van kunnen maken. Zij heeft nog wat moeite met het accepteren van wat haar overkomt. Bevestigend stelt ze deze vraag ook aan hem waarop hij weer zegt dat ze het steeds beter weet te accepteren.

“Als ik niets meer kan, dan wil ik dood”, zegt ze ineens.

“Ik heb de Kalashnikov al in de schuur staan” zegt hij. “Die doen het altijd, zelfs als ze in het water hebben gelegen en je kunt ook niet missen.” Weer zie ik de pretlichtjes in zijn ogen en schiet zij in de lach.

Ik trouwens ook.

“Ach, en anders spreek ik gewoon wat Marokkanen aan. Die hebben altijd wapens bij zich.”

De strekking was duidelijk en ik zie een stel leuke mensen voor me die van elkaar houden. Door dik en dun.