Ik ben nu op een leeftijd dat ze blij mogen zijn met elke goede noot die ik speel

Ik ben nu op een leeftijd dat ze blij mogen zijn met elke goede noot die ik speel

November 30, 2017

Ook een uitspraak van Boukje Land en ik vond het hem leuk. Zeker met het leeftijdsverschil wat er tussen ons zat maar voor mij gold dat goede noten me beter van dienst zouden zijn met de leeftijd die ik had op dat moment.

“Waarom ga je niet nu al met pianolessen beginnen?”, vroeg ze me een keer. Ik was net begonnen met mijn vooropleiding, iets wat je toen denk ik alleen op een Conservatorium had en waar ik het gevoel bij kreeg niet goed genoeg te zijn om aan het eerste jaar te mogen beginnen. Ik zat daar overigens compleet naast. Er waren studenten die met de gebruikelijke twee jaar vooropleiding al waren begonnen tijdens hun laatste twee jaar van de middelbare school. Waarom?

Heel erg financiële redenen. 

Een uurtje privéles bij een goede leraar kostte in die tijd al snel rond de fl 70,-, en dat wekelijks. Echter, was je door het toelatingsexamen heen en toegelaten op het conservatorium, betaalde je een jaarlijkse studiebijdrage van misschien fl1400,- voor een studiejaar. Reken maar uit, maar wist ik, of mijn ouders, veel!

De vooropleiding, daar stond twee jaar voor maar er waren slimme studenten die daar meerdere jaren van maakten voordat ze aan de ‘opleiding’ begonnen. Allemaal slimme privélessen.

Ik zette de stappen om met mijn bijvak te beginnen en kreeg pianoles van Boukje Land. De eerste les werd direct al onvergetelijk. Ze legde me uit hoe ik mijn handen op het klavier moest zetten en welke vinger voor welke toets moest worden gebruikt. Ze liet me rustig aan met alle vingers aan beide handen synchroon toetsen indrukken. Met het indrukken van mijn kleinere vingers gingen mijn wijsvingers omhoog staan, iets wat ik niet in de gaten had met het geconcentreerd bezig zijn met de vingers die aan de beurt waren. Ik kreeg een klap op mijn beide wijsvingers met de opmerking erbij: “we hebben al genoeg afweergeschut in Nederland.”

Ofschoon ik erg van pianomuziek houd is het mijn instrument niet. Ik studeerde op een gegeven moment meer piano dan viool om mijn lesjes te kunnen. 

Het meest frustrerende was wel dat ik hoorde met wat voor een simpele muziek ik bezig was en dit slechts met heel veel studeren voor elkaar wist te krijgen. 

Twee jaar vooropleiding en drie vakjaren pianoles bij Boukje Land, dat was niet mis. 

Om goed gecoördineerd bezig te zijn werd dit half uurtje pianoles gekoppeld aan mijn 50 minuten repertoire studie.  

Marianne en Boukje tijdens een voorspeelavond. Sweelinck Conservatorium 1986
Voorspeelavond op het Sweelinck Conservatorium ca. 1986

Deze combinatie is oorzaak geweest dat ik ernstig heb staan twijfelen of dit, deze studie het nu wel was voor mij. Man, wat voelde ik me ongelukkig, ellendig, klein en hopeloos als ik op de gang stond te wachten voordat mijn les begon. Want dat was ook zoiets.

Ik ben nooit te laat en ging misschien 7 minuten voordat mijn les begon een keer naar binnen. Ik werd meteen naar buiten gestuurd met de mededeling dat ik precies 5 minuten voor tijd naar binnen mocht. Niet later, niet vroeger.

Daar stond ik dan op de gang te wachten, elke week en op mijn horloge te kijken. “Zou ik nu al naar binnen mogen?”

Het was allemaal niet mals en ik weet dat er een periode is geweest dat ik nog wel piano studeerde maar mijn hoofd en ziel er niet meer bij waren, afgehaakt door uitzichtloosheid. Ook Boukje merkte dit en gek genoeg zat ze me niet boven op mijn huid in die periode, of zelfs dat weet ik me niet meer te herinneren.

Ik ben daar weer uitgekomen en besefte dat het mijn studie was en ik eruit moest zien te halen met wat ik dan wel in huis had. 

Dit is een grote ommekeer geweest in mijn contact met Boukje. Ik knapte op maar ik zag haar ook opknappen. Een vrouw, pedagoog die achter me stond, op wie ik aan kon. 

Geen mooie vrouw, geen lekker wijf maar wat een vrouw en hoe integer!

Enige jaren geleden heb ik haar nog eens opgezocht. Het was leuk om haar nog eens te ontmoeten. Ze had nog dezelfde manier van in het leven staan. Er was interesse over en weer maar dat was het.

Er zijn van die mensen in je leven die je niet vergeet. 

Ik had nooit kunnen denken dat , met mijn peentjes zweten op de gang voordat mijn les begon, dat zij daar één van zou zijn.

Boukje Land, ik ben blij dat je op mijn pad zat en alles wat ik van je heb geleerd.  En die metronoom, die houd ik in ere en geef ik door.

Deborah en Boukje Land

Pianoduo van de zussen Deborah en Boukje land.
Boukje (achter) en Deborah Land.
Boukje had een grapje hierover. Ze zei: ‘C&A zijn goekoper maar D&B zijn beter.