Het heeft ook zijn voordelen

Het heeft ook zijn voordelen

January 12, 2018

Om uit een gezin te komen waarin muziek niet de leidraad is. Waarin niemand een muziekinstrument leert bespelen dan jij. Muziek niet aan de orde van elke dag is.

Ik kende maar twee muziekstukken. Twee langspeelplaten, ondanks dat we er wel meer hadden, waren de favoriet van mijn vader. In de één zat een enorme kras maar die nam ik als van nature mee in de heftigheid van de muziek. Het Warschau concert geschreven door Richard Addinsell. Van oorsprong filmmuziek maar zo mooi dat het ook daarnaast werd uitgevoerd. Heftige en zeer emotionele muziek. Ik vond het prachtig al als klein meisje.

Plaat met kras, Warsaw Concerto, Addinsel
Richard Wagner

 De andere lp die, het liefst op zaterdagochtend, werd gedraaid (geen idee waarom de zaterdagochtend het moment hier voor was, misschien dat het garnalen pellen er makkelijker door ging) was de ouverture Tannhauser van Wagner. Magistrale muziek. Die strijkers…….en al die loopjes. De oplaaiende dreiging. Echt geweldig. Ik luister er nog steeds met verbijstering, vol ontzag en plezier naar.

Ik had wel een achterstandje qua muziekkennis, laat ik maar gerust zeggen een behoorlijk achterstand eenmaal op dat conservatorium aangekomen. 

Het begon al met dat ik nog nooit van AMV had gehoord, laat staan dat ik wist wat het in hield. Eenmaal dat gehoord leek het me wel handig als ik dit ook had gehad. Helaas.

Wel zat ik op de juiste plek en die lessen die ik kreeg, dat waren allemaal eye openers.

Moet je voorstellen, 1983, Amsterdam zat nog zwaar onder de junks en heroïnehoertjes. Ik kwam daar aan in het sodom en gomorra van dit geheel, het Centraal Station! In die tijd een echt vieze bende. Met mijn, toch in ieder geval voor mij, kostbare viool in mijn handen dat station doorkruisen vanaf het laatste perron naar de voorkant om een tram te kunnen pakken. De tijd waarin zo’n beetje iedereen zwart reisde in de tram. Er waren zelfs nog geen controleurs maar dat duurde niet lang meer.

Een conservatorium wat nog niet in het, nu ook alweer verlaten gebouw aan de van Baerlestraat, zat. Het was verspreid over een mooi gebouw in Amsterdam zuid, de Bachstraat met de mooie Bachzaal en twee grachtenpanden aan de Keizersgracht. Je reisde wat heen en weer in die tijd om je lessen te volgen.

Naast het vak “literatuurlijst” waar je een lijst van heel veel verschillende muziek door de tijd heen kreeg die je aan het eind van het jaar moest herkennen in een kort fragment, kreeg ik serieus vioolles en behoorlijke stukken om in te studeren.

Alles was nieuw! Nooit gehoord! Kun je je voorstellen hoeveel informatie je dan ineens krijgt en er daarmee een wereld voor je open gaat?

Ik werd lid van de bibliotheek in Amsterdam op de Prinsengracht. Daar kwam ik toch langs met de tram. Het mooiste was dat je daar ook LP’s kon lenen. Ik leende het maximum. Alles wat violisten Itzhak Perlman en Kyung Wha Chung hadden opgenomen, mijn twee favoriete vertolkers. Of ik het nu kende of niet, het ging mee en ik leerde enorm mooie muziek kennen.

Bandje opnemen en LP weer terugbrengen, je kent het misschien nog wel.

Sommige muziek sprak me direct aan door melodramatiek en een toegankelijk klankidioom maar er was ook dat andere.

Ik hoorde in die tijd, ik was 19 of 20 voor het eerst het vioolconcert van Sibelius. Daar werd ik ook echt stil van. Ik ben gestopt met wat ik aan het doen was om geconcentreerd te kunnen luisteren naar alles wat er gebeurde. Het was alsof ik de weidsheid en stilte van Finland kon horen.

Jean Sibelius

Dat andere concert, dat was me echt wat. Khatchaturian en dan zijn vioolconcert. Wat een bijzondere muziek. Heel motorisch en dicht op elkaar liggende intervallen. Met steeds een harmonische wending die ik niet verwachtte.

Alles viel van me af. Wow, wat voor een man is dat geweest? Wat voor een geest zit daar in? 

Khatchaturian

Ik heb de bladmuziek gekocht, ben er tijdens mijn studie niet aan toegekomen maar pak het af en toe uit de kast en dan begin ik met studeren. 

En dan voel ik me klein, heel klein maar ook intens gelukkig.