Heb je je matje bij je?

Heb je je matje bij je?

July 2, 2017

Een uitspraak van mijn vioolcollega uit het Metropole Orkest. Helaas al overleden maar wat heb ik gelachen met haar. De tranen rolden menig maal over onze wangen van het lachen wat dan ook met behoorlijk wat volume gepaard ging. Zeg maar gegil. Niet voor iedereen zo leuk, zeker als je niet mee kunt lachen maar voor ons maakte dat niets uit.

Via het orkest en de stichting waaronder die viel kwam er in de jaren ’90 een computer-plan en konden we financieel voordelig een pc met de toebehoor die je maar wilde hebben, aanschaffen. Internet bestond ook al zo’n 10 jaar maar het besef van een website, het belang daarvan en hoe je dat kon inzetten, dat groeide maar langzaam.

Op een gegeven moment sloeg dat om en werd ons rond 2007/8 gevraagd een biografie van onszelf te maken. Er werd zelfs een fotograaf ingehuurd die van elke musicus, werkend bij de verschillende orkesten, een professionele foto maakte. Die kon dan alvast op de site worden gezet en de biografie zou dan wel volgen. Tussen twee haakjes, er zijn nu nog steeds musici die daar nog werken die nog steeds hun biografie niet hebben ingeleverd. Of niet willen inleveren want die heb je er ook tussen zitten.

Je kon niet zomaar wat over jezelf neerzetten nee, de biografie werd gemaakt aan de hand van het beantwoorden van vooraf gestelde vragen. Natuurlijke vragen van waar en bij wie heb je gestudeerd maar ook, hoeveel cd’s heb je? De strekking was wel duidelijk maar de vraag was niet altijd duidelijk opgesteld en als je dan zou antwoorden op wat er daadwerkelijk werd gevraagd dan had je al lol.

Zo is ook het volgende ontstaan.

Als 1 van de laatste vragen werd er naar je hobby’s gevraagd. Niets mee aan de hand natuurlijk met zo’n vraag maar als je eens weet hoe vaak je niet van buitenstaanders te horen krijgt hoe fijn het is dat je van je hobby je beroep hebt kunnen maken! Ik krijg dan ook wel een beetje een wegtrekker bij zo’n vraag. Word er baldadig van en heb toen ingevuld; paaldansen! Thuis, achter mijn schermpje heb ik hierbij in een deuk gelegen.

De volgende dag vroeg ik enkele van  mijn collegae of ze hun biografie al hadden ingevuld en vooral wat ze bij de hobby hadden ingevuld. De meesten hadden iets ingevuld als lezen of koken of tuinieren. Ik zei dat ik paaldansen had ingevuld. Enkele dachten echt dat ik in mijn vrije tijd met mijn benen rond een paal hing. Daar ben ik dan maar verder niet op ingegaan, dat waren toch niet mijn favoriete collegae. Degenen waar ik het meest mee omging die schoten natuurlijk direct in de lach en de tranen rolden weer.

Je ziet het gewoon al voor je dat er mensen die site van dat orkest gaan begluren en al die biot-tjes gaan lezen en dan dat paaldansen voorbij zien komen en ik zal je vertellen dat het er in mijn geval inderdaad heeft opgestaan. “Jij doet aan paaldansen hè, zag ik” was eens de reactie die ik kreeg.

Het hek was in ieder geval van de dam want twee van mijn orkestvriendinnen gingen ook los en leverden hobby’s in als klootschieten en fierlejeppen en weer rolden de tranen van het lachen over onze wangen.

Man, man, man, wat een idioterie!

Dat dit niet goed kon gaan was niet verwonderlijk en degene met het klootschieten werd op kantoor geroepen, op het matje. Hoe kon ze dat nou als hobby opgeven? Dat was toch geen hobby werd haar te verstaan gegeven. Ze bedacht een andere hobby en weer werd ze op het matje geroepen en duidelijk gemaakt dat het afgelopen moest zijn. Mijn biografie werd er ondertussen ook afgehaald want het was ze duidelijk geworden hoe het zat.

Als we elkaar ‘s ochtends zagen werd de begroeting niet ‘goedemorgen’ maar ‘heb je je matje bij je?’ want we zullen wel weer naar kantoor geroepen worden voor iets.

Eigenlijk kon het natuurlijk niet wat we deden maar als je als kind wordt behandeld, ga je je ook als kind gedragen.

Een mooie tijd waarin we veel hebben gelachen. Gelachen om geprofessionaliseerde domheid.