Goed nieuws, mijn vrouw is verhuisd

Goed nieuws, mijn vrouw is verhuisd

September 25, 2016

Mijn vakantie is voorbij. Het waren 6 weken weg van huis en in de 6e week betrapte ik mezelf er op dat ik het wel mooi vond geweest.

Ik had zin om naar huis te gaan. Ik had zin in de seizoenen, zin in om koelte op mijn huid, zin om te fietsen, en zin om lange zomeravonden te zien. Kortom, het was goed zo.

Mijn wekelijkse ritme is weer op gang gekomen. Het lesgeven, het fietsen en het enorme genieten van het fantastische zomerweer waar ik in ben terug gekomen. Geweldig vind ik dat. In september zitten en van zoveel mooi weer kunnen genieten. Fantastisch!

Mijn eigen Pilateslessen heb ik ook weer opgestart met het wekelijkse ritje naar Utrecht. Ondanks dat ik niet niks heb gedaan in mijn vakantie, ik had mijn matje bij me en heb het ook gebruikt, waren  mijn schouders enorm stijf. 

Ik had tijd om mijn lijf te voelen en ook om er over na te denken en heb het besluit genomen om anders te gaan trainen. Een nieuwe periode daarin is aangebroken en dat is niet verkeerd.

Vandaag was mijn viool weer eens aan de beurt voor een concert met de Vegas Strings bij de feestelijke opening van de “Porseleinhaven” in Loosdrecht. Een driedaagse festiviteit waarbij de haven werd geopend. Stel je van het havenconcept niet te veel voor…

Alles leuk en wel, ik ben nog even blijven hangen en daarna naar huis gegaan om mijn vioolkoffer met inhoud op zijn vertrouwde plek te stallen.

Het was nog vroeg maar het weer zou veranderen dus ach, nog een uurtje even op ons plaatselijke terras hangen was een prettige invulling.

Met de mooie dag die het was geweest zat het terras vol maar er waren nog precies twee plekjes vrij. Niet lang nadat we zaten begonnen mensen te vertrekken waar ook weer nieuwe voor kwamen.

Er kwam een stel naast ons zitten, zestigers en op het eerste oog saaie lui. We hadden ze al eerder gesproken en toen ging het over Thailand en dat hen dat totaal niet aansprak. Hij vroeg voor de zekerheid nog aan mijn man of hij diegene was die niet naar een moslimland op vakantie zou gaan. Ja, dat was hij. Die keer maakte hij ook een opmerking over zijn schoondochter uit de Philippijnen en noemde haar een Filistijnse. Daar vond ik toen wel een leuke verspreking maar ondertussen denk ik dat hij dit bewust heeft gedaan.

De man ontpopte zich als een raskomiek. Hij had zulke leuke opmerkingen. In een verhaal wat hij vertelde, zei hij  dat  we best mochten weten dat hij de kleuterschool in zijn avonduren had gevolgd en met veel moeite had afgesloten. Ook had hij een bordje op zijn kantoordeur hangen met de tekst: “ik ben chagrijnig, stuur maar iemand naar binnen.

Je moet de man erbij zien. Hij is niet al te lang, heeft een enorm saai gezicht met een bril , dun grijs haar en heeft twee uitpuilende ogen waarvan één er wat lager hangt dan de ander. Humor is het laatste waar je aan denkt als je deze man ziet. Hij deed me denken aan een acteur die in Ghost zat met Demi Moore en Patrick Swayze maar ook in James Bond, Die another day. De acteur is oerlelijk en heet Vincent Schiavelli, ik heb er naar moeten zoeken.

Het was een aaneensluiting van ontzettend leuke en verrassende opmerkingen. 

Dan denk je dat je het wel hebt gehad voor de dag maar dan komt een andere gast aanlopen.

Hij is een rustige man, zilverwit haar en loopt lichtelijk gebogen. Hij praat met een zachte stem.

Zijn passie is zeilen en z’n boot ligt in Lelystad. Hij kan mooie verhalen vertellen maar met een wat saaie, doorlopende stem. Wil je kunnen volgen wat hij zegt dan moet je goed opletten, iets wat niet altijd even gemakkelijk is in een kroeg. Een man die goed weet hoe het allemaal werkt en die zijn leven op orde heeft. 

Ook vandaag had hij eerst gezeild en op weg naar huis had hij nog zin in een biertje. 

Het viel me al op toen hij kwam aanlopen dat hij bijna met een verende tred liep en er zelfs een lichte glimlach rond zijn mond aanwezig was.

Eerst zat hij tegenover me maar al snel zat hij pal naast me en kon hij niet wachten om met een nog grotere glimlach te vertellen dat hij goed nieuws had, zijn vrouw was verhuisd. 

In eerdere gesprekken die we hadden gehad was me al opgevallen dat de relatie niet meer top was, maar in de atmosfeer van een kroeg heb ik niet zo’n zin om diep door te gaan op ellende dus ik wist daar niet het neusje van de zalm van. 

En dan krijg je alle ins- en outs te horen en zit iemand naast je zijn emotionele en financiële hebben en houden uit de doeken te doen. Het ging gelukkig gepaard met humor en de man was op weg naar een halve loempia of dat ene ei wat hij thuis nog had want koken voor hemzelf had hij zijn leven lang nog niet gedaan.

Zo, het seizoen is weer begonnen.

Terras Bollie Blooper, ‘s Graveland