Een vette bek van muziek

Brahms is een stier. En Tchaikovski trouwens ook, toevallig twee van mijn lievelingscomponisten en zo had ik daar nog nooit naar gekeken. Een componist van die orde was een icoon voor me, iemand die zoiets kan bedenken en op kan schrijven, een compositie waar een stuk leven, zijn leven in zit en wat je kunt horen, dat is nog steeds iets wat ik ongelooflijk knap vind.

De componist als mens zien, ja dat er velen zijn die geen gemakkelijk leven hebben gehad (kijk naar Mozart), dat stukje mens-zien, was me wel bekend en een oppervlakkig iets wat ik terzijde meenam als ik met muziek bezig was. Van de meeste componisten wist ik echter niet meer dan uit welk land ze kwamen. Dat was al interessant genoeg voor me want dat hoorde in aan de compositie en vertelde me al heel veel over het karakter van de persoon. Spannend ook want waarom klinkt muziek uit het koude, grijze Noorden anders dan het hitsige, warme, goudgele Spanje?

Een componist in de dierenriem zetten was nieuw en maakte dat ik naar de karaktereigenschappen van zo’n teken ging kijken. In een andere hoedanigheid had me dit eerder bezig gehouden zodat me daar al dingen in waren opgevallen in combinatie met het contact wat je met iemand hebt of juist niet. Zo weet ik dat ik Stieren moet mijden, zeker de mannen in dit teken. Ze trekken me aan maar het loopt altijd uit op onverzettelijkheden die ik liever niet in mijn leven heb. Mijn vader was een stier, mijn eerste echtgenoot en toen nog één waarmee het misliep. Daarna heb ik een punt gezet achter het hoofdstuk stier. Maar nu die fantastische Brahms en ook nog Tchaikovski.

Het mooie van al die astrologische tekens is dat er karakters worden beschreven. Zo is de stier een beest met een zeer duidelijk karakter. Je hoeft je het beest maar voor te stellen en weet waar je aan toe bent. Achterste poten in de aarde en een nek om door te drammen. Een aarde-teken in het systeem van de elementen naast water, vuur en lucht. En dat is wat ik voel en ‘heb’ met die stier-componisten. Het is stevig verankerd in aarde, het staat en gaat met duidelijkheid ergens over. Goed te volgen met prachtige emoties mede vormgegeven door tegenstemmen naast de melodie, instrumentatie en modulaties.

Maar dan de vertolkers van die muziek. Als violiste leg ik mijn oor graag te luister bij gelauwerde violisten en ook dat is smaakgebied.

In mijn jonge jaren was de violiste Kyung Wha Chung het helemaal voor me totdat ik haar het vioolconcert van Beethoven hoorde spelen. Nu heb ik al niet zoveel met dat concert maar ineens hoorde ik een andere Kyung Wha Chung en het deed me niets. Natuurlijk was het fenomenaal wat ze deed maar het sprak me niet aan. Ik leerde haar ‘kennen’ in het derde vioolconcert van Saent-Saëns. Wat een passie en virtuositeit! Om luisterend bij te zitten kwijlen. Ik houd van een violist met ballen waarbij het me niet uitmaakt of die aan de voor- of onderkant zitten.

Toen kwam ik via de Russische violist David Oistrakh bij Christian Ferras, een Fransman. Huh, een Franse violist? Ken je die dan niet, werd me gevraagd? ‘Aan hem hoor je dat het iemand is die weet hoe wijn smaakt en die van goed eten houdt, dat hoor je in zijn spel’.

Ik was in die tijd zelf bezig met het vioolconcert van Tchaikovski en beluisterde veel vertolkingen en dat is dan luisteren op de vierkante halve milimeter van een haartje adem hier en de adem daar uitstellen om naar dat specifiek vertelde verhaal door die vertolker te luisteren, en inderdaad Ferras pakte me in.
Ik had nog nooit stilgestaan bij de levenshouding van een muzikant. Dat moest die persoon maar lekker zelf weten en interesseerde me niet. Maar kunnen horen wat iemands voorkeuren zijn was een nieuwe insteek op luistervlak en inderdaad met het beluisteren van ’s mans spel hoorde ik wat er werd bedoeld. De vette bek binnen de muziek.

Ik durf niet op te zoeken of Ferras toevallig ook weer een stier is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *