Dit bier(usje) sla ik graag over

Het Chinese Nieuwjaar werd gevierd in Hua Hin. Ook al zou je het niet weten dan nog was je opgevallen dat er ineens wel heel veel Chinezen waren ingecheckt in het hotel.

‘Er is wel wat aan de hand hoor’, zei Theo en vertelde over het nieuwe virus in China. Hoewel toch nog zo’n 1000 km hier vandaan voelt het wel als dat land verderop. Zeker als er ook nog eens veel Chinezen in je omgeving zijn.

Dat ‘er is wel iets aan de hand’ nam snel grote vormen aan want de volgende dag liep het voltallige personeel, zeker bij de receptie, met een mondkapje op. Ook bij de gasten werd het mondkapje veel gedragen. Opmerkelijk vond ik daarbij dat een Aziatisch stel wel zelf een kapje droeg, maar hun kindje niet. Van de westerlingen, vooral Scandinavisch droeg niemand bescherming.

De besmettingen nemen toe, de maatregelen ook, maar de bescherming nam af. De Thaise overheid geeft aan alles onder controle te hebben hoewel ze onverwijld doorgaan met het laten landen van vliegtuigen uit China. Kennelijk heeft de bevolking hier vertrouwen in want de volgende dag liep er bijna niemand meer met zijn mondkapje.

Ondertussen zijn we in Cha’am, een klein stadje op 30 km van Hua Hin in de richting van Bangkok.

Hoe zal ik dat nou eens vriendelijk omschrijven? Laat ik met het positieve beginnen. Het is hier een stuk rustiger dan in Hua Hin. Een mooi strand waar parasols en strandstoelen staan. Behalve op woensdag, want dan moet het hele strand leeg zijn. Langs het strand loopt een rustige weg die gemakkelijk is over te sloffen waaraan wat winkeltjes en restaurants liggen. Ook staan hier enkele hotels maar zeer weinig grote hoogbouw-jongens.

Cha’am

We zijn aangekomen in een ‘Hollands tafereeltje’. Alleen maar blanken hier en voornamelijk Nederlanders van het type met je handdoek naar het ontbijt om direct te kunnen doorstomen naar het strand waar je een stoel hebt gehuurd om de hele dag in te liggen. Zij aan zij met die andere, gezellige Nederlander. Ik merk dat men elkaar kent van het jaren achter elkaar hier komen. Ook in de ontbijtzaal zit iedereen op ‘zijn’ plek en is het een ‘hee hallo ben jij er ook weer’ en jolige grappen.
Het is even wennen en duurt maar drie dagen voordat onze reis weer verder gaat.

Overigens lijkt het alsof Corona hier nog alleen dat biertje is. Nergens mondkapjes of een ander teken van waar de wereld zich mee bezig houdt.

Zaterdag 1 februari gaan we naar Bangkok wat nu de meest risicovolle stad van de wereld buiten China wordt genoemd, als het om het virus gaat. Iets wat me best bezig houdt. Vermijd luchthavens, vliegtuigen, stations, winkelcentra en grote mensen menigten wordt er geadviseerd. Lekker handig als je aan het reizen bent. Dat gaat dus niet lukken maar ik vraag me af of ik het aan de sfeer zal merken of dat het vooral media is die dit zo omschrijft?

Tot dusver is er geen negatief reisadvies afgegeven dus gaan we gewoon verder. Viëtnam is de volgende bestemming en daar komen we volgende week aan. Hoe het daar is en het van daaruit verder gaat zien we dan wel.

Als je niet tot een risicogroep behoort dan hoef je er niet aan dood te gaan is de opsteker, maar ik laat dit bierusje toch graag aan mij voorbij gaan. Corona vind ik sowieso niet te zuipen.
Uilenzeik, op zijn goed Hollands gezegd.

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *