De techniek van de repeterende naald

De techniek van de repeterende naald

November 29, 2017

Ik moest iets betalen en opende mijn app hiervoor. Toen stond ik toch wat raar te kijken en moesten er wat kwartjes achter elkaar vallen. Er stond ineens een rekening bij. Een rekening op naam van mijn moeder. Ik wist genoeg. Het was een feit en alle moeite en aanhoudendheid waren beloond met een ‘gewoon’ insturen van twee formulieren.

Ik stond even paf en realiseerde me dat ik me schrap had gezet en alvast moed had verzameld om door te gaan duwen want het zou vast niet zomaar geregeld zijn. Dat kon ik nu helemaal loslaten.

Een pracht van een gevoel maakte zich meesteres van me. 

Twee keurige bevestigingsbrieven lagen te wachten op mijn moeders adres. Eenvoudig, accuraat en netjes. Een goedwerkende klantenservice van de ING en mijn dank hiervoor. Dit gaat dingen eenvoudiger maken in de toekomst voor mijn moeder die nog maar een kriebel van een handtekening uit haar handen getoverd krijgt.

Dank u wel ING! 

Een collega vertelde me eens over de techniek van de repeterende naald. Het schijnt een psychologische aanpak te zijn. U kent hem wel in deze vorm, het kind wat maar blijft zeuren om een snoepje en waar uiteindelijk aan wordt toegegeven om maar van het gezeur af te zijn.

Deze techniek is op heel veel situaties toepasbaar. Het komt erop neer dat je ‘gewoon’ moet blijven zeuren, aanhouden.

Heeft u wel eens van een attestatie de vita gehoord? Dat moest ik gaan overleggen en het is een bewijs van in leven zijn wat je koopt bij je gemeente en waar je zo’n €15,- voor moet betalen. Er wordt naar gevraagd door verzekeringsmaatschappijen als er een verzekering afloopt waar je jarenlang geld op hebt gespaard voordat ze het geld uitkeren. Geld wat minstens 15 jaar moest hebben vast gestaan en waar dus ook 15 jaar op is ingelegd volgens vast patroon door jou, jij, jezelf!

Gelukkig had ik eerder een verzekering bij een maatschappij afgesloten die hier heel makkelijk over deed en vroeg om een stuk van de krant waar de datum op staat en waar ik mijn handtekening bij moest zetten. Dit was voor hen teken genoeg waarmee ik bewees dat ik in leven was. Ik vond dit zo apart dat het me is bijgebleven en ik wist nu dat ook dit voldoende kon zijn.

Toen kwam Aegon, de grote verzekeraar Aegon.

Er liep een verzekering af, er ging geld uitgekeerd worden, hiephiephoera. In die bewuste brief werd  me om dat teken van leven gevraagd wat ik moest gaan kopen bij de gemeente.

Ho, dacht ik. Dit heb ik eerder aan de hand gehad. Daar ga ik eens een briefje over schrijven. Dat vind ik leuk, want schrijven op zich vind ik al leuk. Zo’n brief van Aegon, in vormelijke taal maakt de ‘brievenschrijver’ in me los. Dat hoeft tegenwoordig niet meer met de pen maar daarvoor ga ik achter een toetsenbord zitten en rammel daar enthousiast tienvingerig op los. 

Er zijn behoorlijk wat brieven gestuurd.

In het begin is de frequentie niet zo hoog maar naarmate je het eindpunt nadert volgen de brieven zich in rap tempo op.

Ik had Aegon voorgesteld om het eerder, weliswaar door een andere verzekeringsmaatschappij geaccepteerde, stuk krant met handtekening te sturen. Nou, daar hadden ze werkelijk nog nooit van gehoord. Nee het moest echt de AdV zijn, te halen bij de gemeente.

Ok, bracht ik toen in. Ik wil dit best gaan kopen maar dan gaan jullie me dat terug betalen want het is toch te gek voor woorden dat ik moet gaan betalen om in het bezit te komen van mijn eigen geld. Geld wat ik, de persoon die u deze brief stuurt en dus in leven is, zelf al die jaren heeft ingelegd!

Ook hier is nog wat gesteggel over geweest. 

Uiteindelijk kwam de brief. Die brief met die heel mooie tekst dat het goed was dat ik dan dat stuk krant maar moest opsturen want broer AEGON ging mij echt die €15,- niet vergoeden!

De repeterende naald. Hij werkt en I love it!

De platenspeler met een langspeelplaat. Eén kant duurde hooguit 30 minuten.