Bijna helemaal dood

Bijna helemaal dood

19 augustus 2019 0 Door marianne van den heuvel

Eén van de dingen die ik leuk vind aan mijn huidige baan binnen de makelaardij, is de hoeveelheid mensen die ik aan de telefoon krijg. De meesten willen iets weten over een woning die in de verkoop of verhuur staat. Vooral een mededeling over een nieuw te verhuren woning die op funda is aangemeld, levert een vloedgolf aan reacties op.

Er zijn veel buitenlanders die zich melden dan en ik heb al heel wat gebrabbel voorbij horen komen wat op Engels moet lijken. Het leukste is om dan een naam van zo’n persoon goed opgeschreven te krijgen. Hiep hoi Babylonië.
Overigens zijn sommige reacties die via mail lopen niet veel beter. Het zal allemaal wel met een taalbarrière te maken hebben maar er kan geen openingsgroet vanaf en het verzoek voor info wordt in een slechte zinsopbouw van een minimaal aantal woorden tegen het scherm gelanceerd. Of je effe wil reageren!
In het beantwoorden van zulke mails wil ik nog wel eens een kleine vorm van rebellie gebruiken om diegene vriendelijk aan te spreken in het Nederlands en daarin ook weer af te sluiten. Dat is dan alvast bladzijde één van de cursus Nederlands denk ik dan maar. Gratizz.

Op dit moment hebben we twee heel bijzondere woningen in het assortiment. Ondanks dat de woningen zeer verschillend zijn, zowel in wat ze bieden en dus ook de prijs, leveren ze toch dezelfde groep van belangstellenden op. Ik kan u vertellen dat als ze bellen, ik het al aan hun stem of gedecideerde manier van praten hoor over welke woning dit gesprek zal gaan. Dat vind ik heerlijk want het zijn tot dusver bijzondere gesprekken geweest.

Het ene huis is een oude villa die een prachtige en enorm grote parktuin heeft.
Deze villa heeft enorm veel grandeur en is opgesplitst in vier appartementen en dat zijn geen lullige kamertjes. Dit appartement heeft namelijk een woonkamer van zo’n 95m2, een reusachtige schouw en een prachtige, visgraat parketvloer van tropisch, keihard, hardhout.. Daarnaast heeft het nog twee kamers, keuken en badkamer. Je kunt je zo’n kamer zo voorstellen als voormalige rookkamer of bibliotheek. Er schijnt ook een groot biljard te hebben gestaan wat totaal niet opviel.
De entree is ook fenomenaal met een prachtige trap naar boven. Je waant je in een andere eeuw en juist die mensen bellen ook.

entree
Woonkamer
https://www.funda.nl/koop/hilversum/appartement-40271588-gnoelaan-11-1/

Dit appartement verkoopt niet al te snel waardoor de prijs met ettelijke duizenden is gezakt, en toen kreeg ik een dame aan de lijn.
Ze sprak erg netjes Nederlands zonder dat geaffecteerde toontje wat er vaak aan vastgeplakt zit. Aan haar stem te horen schatte ik haar in als eind veertiger, begin vijftiger maar daarvoor steek ik mijn handjes niet voor in het vuur.
Ze wilde een bezichtiging en ik loodste haar naar het ‘open huis’ wat we hadden ingesteld vanwege de prijsverlaging. Maar dat ging ze echt niet doen. Nee, ze wilde een bezichtiging in haar eentje want anders moest ze tussen al die andere mensen de bezichtiging doen en daar had ze echt geen zin in. Ik had mijn instructies gekregen en moest me daar aan zien te houden bij deze zeer aanhoudende dame die toch echt een ander tijdstip wilde hebben.
Ze haalde alles uit de kast, van verbijstering over dat we het hier wel hadden over een appartement van zo’n zes ton (de prijs was net beduidend gezakt hieronder, iets waarom zij ook juist nu belde) en dat ze daarom echt niet kon begrijpen dat er geen ander moment beschikbaar voor haar was om te kunnen komen kijken. Hierna werd ze geïrriteerd omdat ze geen stap verder kwam waarna ze overschakelde op arrogantie en ze me sommeerde om dit intern te overleggen en haar daarna dan terug te bellen. Ook vond ze dat als de makelaar geen tijd had om haar het appartement te laten zien, dit aan een collega-makelaar moest worden uitbesteed.
Het leukste vind ik nog dat we die dame toch nog een andere tijd hebben aangeboden die haar beter beviel, waar ze zich op de dag zelf voor afmeldde omdat ze koorts had. Nooit meer iets van deze dame gehoord.


De andere woning is juist heel klein en ligt in het historische gedeelte van Loenen. Ontzettend mooi verbouwd maar zonder enige buitenruimte en ondanks mooi verbouwd, geschikt voor hooguit twee mensen, liever één eigenlijk. Een pied-a-terre tussen Amsterdam en Utrecht voor wie dat uitkomt. Wel een dure oplossing maar die mensen heb je en die bellen dan ook.
Zo belde er een meneer uit het oosten van het land. Bij het vernoemen van de totale afwezigheid van buitenruimte reageerde hij dat hij en zijn vrouw dit ook niet wilden. Dat hadden ze thuis al genoeg. Nee, ze wilden een woning waar ze, als ze naar het Concertgebouw in Amsterdam waren geweest, konden overnachten zodat ze niet helemaal meer naar het oosten hoefden te rijden. Bovendien hadden ze studerende kinderen in Utrecht voor wie het ook leuk was om dan eens een weekend in dat schattige huisje, bijna aan de vecht, door te brengen.
Ze leken de kopers te worden van de woning totdat hij belde.
Hij hoefde geen makelaar te spreken, had er met zijn vrouw slapeloze nachten van gehad maar ze gingen de knoop doorhakken en de woning toch niet kopen. Uiteindelijke reden was dat, hoe mooi verbouwd ook, er te weinig rustieks meer in zat. Mevrouw had een band met Loenen want haar familie had daar oude landgoederen gehad en dat wilde ze weer voelen in dat huisje.

De totale woning.
Eetkamer.https://www.funda.nl/koop/loenen-aan-de-vecht/huis-40284017-grutterstraat-10/


Toen meldde er zich een dame die wilde komen kijken. Ik stelde een moment voor maar dan kon ze niet. Het moment waarop zij wilde komen, kon niet in onze agenda. Zo ging het nog even verder en hoe verder we gingen, hoe geïrriteerder deze dame werd.
Onbegrijpelijk vond ze het dat het allemaal niet eerder kon. Ze moest ook al zorgen voor haar demente moeder en daar ging ook veel tijd inzitten. Dit liep zo hoog op dat bij de laatste mogelijkheid waarop ze weer niet kon, ze bijna ontplofte met dat haar moeder bijna helemaal dood was.
Gelukkig kon ik mijn kiezen op elkaar houden want gezien het idiote van deze uitspraak was ik geneigd om te vragen welk deel van haar moeder dan nog niet dood was.
Niet gedaan maar daarna wel over in de lach geschoten.
We kwamen eruit dat ik haar nog wat mogelijkheden zou mailen en ze dan wel zou zien wat het zou worden. Uiteindelijk was het toen snel opgelost.

Heerlijk als ik die telefoon hoor overgaan want wat zal me dit gesprek weer brengen.