Babylonische spraakverwarring

Babylonische spraakverwarring

August 11, 2016

Gisteren was ik onderdeel van iets wat een gesprek had kunnen zijn en waardoor ik de blog deze titel heb gegeven.

Als kind vond ik dat bijbelverhaal waarin we als straf nu elkaars taal niet meer spreken een behoorlijke rot streek. 

Tevens moest ik denken aan de film: “See no evil, hear no evil” waarin Gene Wilder doof is, Richard Pryor blind en ze zijn veroordeeld tot elkaar. Een hilarische scène is waarin ze elkaar gaan testen of ze echt wel helemaal doof en blind zijn.

Richard Pryor schreeuwt tegen Gene Wilder om te testen of hij dat hoort. Je ziet Gene een beetje twijfelen en hij vraagt of Richard iets dichter bij zijn oor en nog iets harder wil schreeuwen en nog iets harder. Op het gezicht van Richard begint een lichte hoop te komen terwijl hij de longen uit zijn lijf gilt. Uiteindelijk zegt Gene, compleet geïrriteerd dat hij natuurlijk niets hoort en dat hij compleet doof is. Dan herhaalt zich dat andersom en zie je dat Gene met een hand voor de ogen van Richard test of hij misschien niet toch een heel klein beetje kan zien. Erg lachwekkend.

Op die rivier, de Chao Phraya in Bangkok, varen allerlei handige watertaxi’s. Longtailboten die met een rotgang over die rivier gaan. Een enorm praktische verbinding met allerlei delen van de stad hiermee zijn. Geen verkeersopstoppingen en ook nog eens spotgoedkoop. Het begrip “luxe” hoort niet thuis in dit rijtje en opschieten om aan boord te gaan moet je ook.

Er is ook een pontje dat je van de ene kant naar de andere kant brengt. Met wat rare bochten om tegen de stroming in te komen duurt dit ongeveer 8 minuten en kost het aangename bedrag van 3 Bht. Een bedrag wat bijna niet meer is uit te drukken in eurocenten. Wat kun je nog kopen voor 9 eurocent? Je kunt het niet eens in muntjes neerleggen.

Gisteren zat ik te wachten op dit pontje om weer terug gebracht te worden naar de overkant, de kant waar mijn hotel is. Het was rond een uur of tien in de avond en redelijk rustig geworden. 

Er zat een wat oudere Chinees te wachten die naar de boot toeliep om te vragen of die boot ook naar de “Royal Palace” gaat. Uh, nee dus, het is een pontje wat heen en weer vaart tussen de oevers. De Chinees ging weer op zijn bankje zitten en werd later opgehaald door een jongere Chinees, misschien wel zijn zoon?

Daarna kwam er een groepje “blankies” aan. Ik kon nog niet opmaken waar ze vandaan kwamen. Ze stonden wat om zich heen te kijken, op zoek naar antwoorden. Ik besloot naar ze toe te lopen om te kijken of ik ze van dienst kon zijn. Toen ik dat in het Engels vroeg begon er een man in het Italiaans tegen me te praten. Ik zei nog iets terug in het Engels maar dat verstond hij niet. Hij begon steeds harder tegen me te roepen en wat naar me toe te buigen zei hierbij steeds:  “Dove, dove”. Ik dacht dat hij bedoelde ” wat kost het”  dus herhaalde een aantal keer dat het 3 Bht kostte. Dat kon toch niet zo moeilijk te begrijpen zijn in het Engels. Ik kwam zelfs nog op het woord “tre” en van Baht kon ik echt niets anders maken. Wat viel daar nou niet aan te begrijpen? 

Tegelijkertijd moest ik hierbij glimlachen want “See no evil….schoot in mijn gedachten” maar wilde natuurlijk niet dat hij zou denken dat ik hem aan het uitlachen was. Alsof wanneer je steeds harder gaat praten het kwartje dan ineens wel eens zou kunnen vallen.

Een vrouw uit het groepje ging zich ermee bemoeien. Zij sprak wat meer Engels, deed hier in ieder geval erg haar best voor. En met die paar Italiaanse woorden die ik beheers kon ik haar uitleggen wat ze wilde. 

Beetje jammer in dit hele verhaal is dat ik in de veronderstelling was dat mijn hotel aan de andere kant van de rivier stond en ik haar dus compleet de verkeerde kant op heb gestuurd. De kans dat ik ze nog eens tegen kom is bijzonder klein maar als het gebeurt zal ik mijn verontschuldigingen aanbieden. Wel zo netjes.